Op jacht naar het noorderlicht

Hurtigruten, een tocht langs de Noorse fjordenkust, wordt wel tot een van ’s werelds mooiste zeereizen gerekend. Een reis die nog indrukwekkender wordt door de vele avontuurlijke excursies die je kunt doen. Yvonne Dudock en Nicole Franken stapten voor Cruise Travel aan boord van de Finnmarken van Hurtigruten.

Varen langs de Noorse Fjorden

De zon schijnt en een koude, gure wind waait in mijn gezicht. Ik trek mijn muts dieper over mijn oren en kijk naar het fascinerende landschap. Voor me ligt een eindeloze zee, onder mij storten steile cliffs zich loodrecht naar beneden. In de verte zie ik de bolling van de aarde. Dit is het noordelijkste puntje van Europa, dit is de Noordkaap.

Een paar dagen geleden ben ik aan boord gestapt op een van de schepen van de Hurtigruten voor een tocht langs de Noorse fjordenkust. Mijn doel? Genieten van de reis, de vergezichten, de rust én het noorderlicht zien.

Natuurfilm

Ik sta op het achterdek als we richting de Lofoten varen. Het weer is wisselvallig. Zonet sneeuwde het nog, nu schittert het zonlicht tussen de grijze wolken door op het water. Ik geniet eindeloos van het prachtige landschap, dat als een natuurfilm aan me voorbijtrekt. Omdat de boot tegelijkertijd ook een veerdienst is, meren we regelmatig aan. Soms in kleinere stadjes, waar alleen passagiers worden afgezet en vracht in- en uitgeladen wordt, maar ook een grotere plaats als Tromsø doen we aan. Daar heb ik een aantal uren de tijd om de stad te verkennen. De vers gevallen sneeuw knispert onder mijn voeten terwijl ik door de straten loop. Als plotseling een enorme sneeuwbui losbarst, duik ik snel een café binnen. Natuurlijk bestel ik een Arctic Beer, een heerlijk lokaal bier uit ’s werelds noordelijkst gelegen brouwerij.

Winterwonderland

De volgende dag verheug ik me op Honningsvåg. Niet zozeer om het plaatsje zelf, maar omdat je vanuit hier naar de Noordkaap kan. De weg ernaartoe is eenzaam. Nadat we de 71º-lijn zijn gepasseerd, is het een grote sneeuwwoestijn. Kaal en desolaat, maar van een opmerkelijke schoonheid. Mijn gids Juta vertelt honderduit. Over de vele duizenden rendieren die hier leven en die ’s winters naar het vasteland trekken omdat ze door de vele sneeuw niet bij voedsel kunnen komen. Of over Skarsvåg, het noordelijkste vissersdorpje ter wereld waar permanent mensen wonen, dankzij de Warme Golfstroom die langs de kust voert.

Eland

Plotseling stoppen we voor een slagboom. ‘We have to wait here,’ zegt Juta. ‘For the snowplough.’ In de winter geldt er namelijk een timetable om naar de Noordkaap te mogen. Een kwartier later rijden we in konvooi achter de sneeuwschuiver aan en leggen zo het laatste stuk naar de kaap af.

Later die dag stap ik in Kjøllefjord van boord, vanaf hier ga ik verder over land naar de haven van Mehamn. Ruim dertig kilometer met een sneeuwscooter dwars door een glooiend landschap, bedekt onder een dikke laag poedersneeuw. Ik heb het gevoel door een sprookjesachtig winterwonderland te rijden. Dan zakt langzaam de zon achter de wolken en weg is de magie. Bij aankomst in Mehamn zie ik ‘mijn boot’ de haven binnenvaren. Nog een nacht en dan ben ik bij mijn eindpunt, Kirkenes. Hoewel dat het einde van mijn mooie tocht met de Hurtigruten is, is het nog niet het einde van mijn reis. In Kirkenes wachten mij nog een paar bijzondere activiteiten.

Vol smaak

De Barentszzee staat bekend om zijn koningskrabben en vandaag ga ik met Olav op pad om die te vangen. In Langfjord, dat in verbinding staat met de Barentszzee, heeft hij zijn vaste plek. Het is niet meer dan een houten stellage op het ijs. Hij is er al een paar dagen niet geweest en moet behoorlijk zagen om het wak weer open te krijgen. We hebben geluk, in de val zitten een paar mooie grote koningskrabben. Deze dieren eten alles wat ze op hun weg tegengekomen, dus ook het blikje kattenvoer dat Olav als lokaas in de kooi heeft gedaan.

Koningskrab
De koningskrab

Met de sneeuwscooter rijden we terug naar Olavs onderkomen, een verweerd houten huis met een schitterend uitzicht op de fjord. Het vuur gaat aan, de pan met krabbenpoten erop en niet veel later schuif ik aan voor een overheerlijke lunch. Na de zoveelste poot zit ik echt bomvol. Ik bedank Olav en als ik vertrek, zie ik beneden, op het ijs in de fjord, een paar sneeuwscooters rijden. Hun lichten dansen in de vallende sneeuw.

Vierentwintig poten

Buiten zitten de husky’s te wachten, de kou deert ze niet, hun vacht is dik en dicht genoeg. Maar zodra Kyra, de hondentrainer, een slee pakt, worden ze onrustig. Ze weten dat er dan gewerkt gaat worden, en als een husky kan werken – ofwel rennen – is hij in zijn element. Zorgvuldig kiest Kyra de honden uit. De rangorde voor de slee geeft de ervarenheid aan, vertelt ze. De voorste twee zijn de meest ervaren honden, en zijn zo getraind dat ze tijdens de tocht niet achter konijnen, vogels of ander wild aan gaan. Terwijl Kyra langs de honden loopt om ze te selecteren, beginnen er een paar te blaffen, terwijl andere stoïcijns blijven zitten. Maar allemaal kijken ze Kyra indringend aan, alsof ze willen zeggen: kies mij, kies mij!

Ik ga op de slee staan, mijn beide voeten stevig op de rem. De honden trekken, ze willen rennen. Zodra Kyra aangeeft dat we gaan, haal ik mijn voeten van de rem en schiet meteen vooruit. Al snel glijdt de slee in een gestaag tempo over de track. Voor me zie ik zes hondenruggen, twaalf oren en vierentwintig poten in cadans bewegen. Om me heen is het wederom een sprookjesachtig landschap. De winterzon staat laag en schijnt in wonderlijke pasteltinten over de bomen en het bevroren meer. Het enige geluid is het glijden van de slee over de verse sneeuw en het zachte gehijg van de honden. Dit is genieten…

Sledehonden

Op jacht

Michael, onze chauffeur, tuurt door de voorruit naar buiten. We zijn op jacht naar het noorderlicht. Na bijna een week heb ik het nog niet gezien, op de boot was de lucht elke nacht vol dikke grijze wolken of kwam de sneeuw met bakken naar beneden. Ook vanavond is het zwaarbewolkt, na een behoorlijk zonnige dag. Toch weet Michael niet van opgeven. In Noorwegen is namelijk niets zo veranderlijk als het weer.

We rijden al een tijdje door de donkere nacht en Michael kijkt onafgebroken naar buiten, voorovergebogen over zijn stuur. Als hij ergens de lucht ziet breken, remt hij abrupt en keert de auto. Even later staan we langs de kant van de weg met ons hoofd in onze nek omhoog te turen. Ja, er is inderdaad een iets lichtere plek te zien. Michael schudt meewarig zijn hoofd. ‘Too many clouds,’ zegt hij. ‘But we can keep trying, if you want?’ Nog een paar uur rijden we heen en weer, langs de Barentszee, de Russische grens, fjorden en gehuchtjes. Ik voel met net een storm chaser, alleen jagen wij niet op tornado’s, maar op de aurora borealis. Als het begint te sneeuwen en de weg glad wordt, zijn mijn kansen definitief verkeken… We gaan terug naar Kirkenes, naar het hotel. Voor ik naar binnen ga, kijk ik nog een keer hoopvol naar de lucht. Maar niets, alleen wolken. De aurora borealis, het Noorderlicht, blijft voor mij dus voorlopig nog een mysterie.

Noorse vlag

Tekst: Yvonne Dudock
Fotografie: Nicole Franken

Deze reportage is eerder verschenen in het magazine 360º van Bever. Deze reportage en nog vele andere reisverhalen kunt u lezen op www.nomadandvillager.com.

Logo Nomad & Villager

One thought on “Op jacht naar het noorderlicht”

Comments are closed.