Groepsreizen

Vindt u het ook zo leuk om tijdens een reis nieuwe mensen te leren kennen en tegelijkertijd te genieten van de luxe van een cruiseschip en de vele mooie bestemmingen die het schip aandoet? Boek dan een georganiseerde groepsreisbij Cruise Travel!

Of u nu boekt met uw familie om een belangrijke gebeurtenis te vieren, met uw collega’s als teamuitje op stap gaat of één van onze afwisselende groepsreizen wilt maken. De afdeling Groepsreizen helpt u heel graag bij het zoeken en samenstellen van een geweldige reis.

Vanaf 16 personen kunt u terecht bij onze afdeling en er zijn bijna altijd kortingen voor groepen. Dit geldt voor zowel de cruise als de vlucht. Interessant toch?

Als u uw reis wilt uitbreiden met hotelovernachtingen voor of na de cruise dan zoeken wij met plezier een passend hotel voor u. Intiem met uw eigen gezelschap een excursie beleven? Ook dat kan, geen probleem. Als u uw wensen bij ons neerlegt, dan gaan wij voor u aan de slag om de juiste excursie te vinden. Hebt u andere wensen? Niets is onmogelijk, wij zoeken het graag voor u uit.

Als u met uw partner of samen met vrienden een georganiseerde reis zoekt, dan bent u bij ons ook aan het juiste adres. Onze georganiseerde groepsreizen zijn zeer compleet met onder andere een retourvlucht, een landarrangement waardoor u kennis maakt met het land en haar bewoners, excursies en last but not least een Cruise Travel reisbegeleider die u opwacht op de luchthaven bij vertrek, de hele reis uw host is en u met een ferme handdruk gedag zegt op de luchthaven na thuiskomst.

Groepsreizen2014

Groepsreizen 2014

Voor vertrek in 2014 staat een schitterende reis naar Alaska (half augustus vertrek) op het programma. Op deze reis maakt u tijdens het 7-daagse landarrangement kennis met dit fantastische natuurgebied. Mount McKinley, Denali National Park, een tocht met de panorama trein, kortom onvergetelijk! Vervolgens wordt de reis compleet gemaakt met een 8-daagse cruise. Het geluid van afbrokkelende ijsschotsen afgewisseld met de stille schoonheid van de gletsjers is werkelijk adembenemend.

In september vertrekken twee reizen naar het mystieke Japan. Deze zijn helaas al volgeboekt en niet meer te reserveren! Diegenen die een plekje hebben kunnen bemachtigen voor deze 19-daagse reis gaan in 8 dagen een uitgebreide landtour maken en bezoeken onder andere Tokyo, Kyoto en Mount Fuji en maken een treinrit met de bullettrain. Daarna stapt men aan boord van het vijfsterrenschip Diamond Princess voor een 10-daagse cruise. Een prachtige reis.

Eind november hebben wij nog zo’n mooie reis voor u. De unieke combinatie van 4 dagen sprankelend New York met diverse excursies naar interessante ‘must sees’ in deze wereldstad. Vervolgens bijkomen in het warme bad dat Caribbean heet. Tien dagen cruisen langs tropische stranden, helder blauw water en avontuurlijke bestemmingen.

Voor 2015 zijn wij momenteel druk bezig met het samenstellen van reizen naar wederom fantastische bestemmingen. Wat denkt u van bijvoorbeeld Australië, Japan, Zuid-Amerika, het Panamakanaal of Dubai? Hebt u al een keuze gemaakt…?

Laat het ons vooral weten als u meer informatie wilt over de mogelijkheden die wij bieden of een vrijblijvende offerte wilt aanvragen. Wij zijn telefonisch bereikbaar op 0341-37 11 10 of per e-mail via groepen@cruisetravel.nl. Bezoekt u ook eens onze website waar op al onze reizen uitgebreid vermeld staan.

De cruisespecialisten van de afdeling groepsreizen
Sabine, Ella, Linda, Erica

Erica, Ella en Sabine
Erica, Ella en Sabine

Cruise Rio tot Miami, MSC Divina, deel 2

De 22-jarige Niels en zijn vriendin Kelly zijn mee op een 20-daagse cruise met de MSC Divina. Voor Cruise Travel houden zij een blog bij over hun cruise. Lees mee met hun cruiseverhalen.

Bom dia! Er heeft helaas wat tijd gezeten tussen deel 1 en deel 2. Dit kwam doordat we het blog over Santos en de eerste zeedag niet konden versturen in Salvador da Bahia. De oorzaak hiervan was dezelfde als de vertraging van de WK stadions. De nieuwe cruiseterminal van Salvador da Bahia was simpelweg nog niet af. De schitterende terminal heeft wat weg van de cruiseterminal in Amsterdam. Alleen de begane grond was toegankelijk en alle verdiepingen daarboven waren verboden terrein. Er was nog geen scanapparatuur voor de bagage, laat staan een WiFi-netwerk. Maar laten we eerst teruggaan naar Santos.

Santos

Santos; de grootste havenstad van Zuid-Amerika. Het heeft enorme industriële complexen en distributiecentra waarmee de stad verantwoordelijk is voor een groot deel van ’s werelds koffie-export en een hoop andere exportproducten zoals staal, olie, auto’s, sinaasappels, bananen en katoen. Er is in Santos een groot koffiemuseum waar vroeger de handelsprijs voor koffie werd bepaald. Ook beschikt Santos volgens het Guinness Book of Records over de grootste strandtuin ter wereld van maar liefst 5,3 kilometer lang. Buiten dat is Santos waarschijnlijk over de hele wereld veel bekender vanwege één grote legende; Pelé.

Voetbalstadion Santos FC

Eenmaal aan wal hebben we dan ook een bezoek gebracht aan het voetbalstadion met bijbehorend museum van Santos FC genaamd: “Vila Belmiro”. Voor €10,- word je met een taxi bij het stadion afgezet en de Engelstalige stadiontour kost nog geen €5,- per persoon. We begonnen in het museum waar alle prijzen en bekende voetballers uit de geschiedenis van Santos FC te bewonderen zijn. Neymar en Robinho waren uitgebreid te zien en uiteraard Pelé. Overigens zie je Pelé overal in het stadion terug. In de persruimte was over een gehele muur een foto te zien met daarop het moment dat Pelé zijn duizendste doelpunt (van de in totaal 1092!) voor Santos FC scoorde in het Maracaña. In de kleedkamer is tussen alle andere lockers van de huidige spelers een locker te bewonderen met daarop een grote foto van Pelé. Pelé heeft er na zijn laatste wedstrijd een aantal spullen in gedaan (niemand behalve Pelé weet wat voor spullen) die geluk moeten brengen. Pas na zijn overlijden mag de locker opengemaakt worden. Na het bezoek aan de persruimte en de kleedkamer hebben we nog door de spelerstunnel gelopen, op het veld gestaan en in de dug-out gezeten. De tour werd afgesloten in het museum en er was nog gelegenheid om de Fanstore te bezoeken. Leuk was ook om in het museum vaantjes van Ajax, Feyenoord en zelfs Quick uit Den Haag te zien. Deze waren door Santos FC verkregen na wedstrijden.

Locker van Pele

Helaas was er weinig tijd om nog iets in Santos te bezoeken aangezien het schip twee uur in de middag weer zou vertrekken richting Salvador da Bahia. We moesten om half twee op het schip zijn, maar uiteindelijk vertrok de MSC Divina met drie uur vertraging pas om vijf uur. Dit kwam doordat er in Santos bijna 2000 Braziliaanse passagiers (waarvan 500 kinderen) op het schip kwamen en dit niet in de gestelde tijd lukte. Door de vertraging in Santos lagen we na een zeedag pas rond 14.00 uur in plaats van 11.00 uur in de haven van Salvador da Bahia. Rond 13.00 uur kwam deze prachtige stad al in zicht, maar omdat het schip zo enorm is, duurde het nog een uur voordat we het schip af konden.

Salvador da Bahia

Salvador da Bahia was de stad waar het Nederlands elftal zijn eerste wedstrijd speelde tegen Spanje en waar we tot groot verdriet van de inwoners van Salvador da Bahia werden uitgeschakeld door de Argentijnen. Salvador da Bahia is gelegen tussen de groene tropische heuvels en de stranden langs de baai. Het is gebouwd op twee niveaus en heeft een indrukwekkend oud centrum. Ook is Salvador da Bahia de stad waar het Braziliaanse carnaval vandaan komt en jaarlijks de grootste (kilometers lange) optocht van het land plaatsvindt. De Brazilianen zagen direct dat we Nederlanders waren toen we de cruiseterminal uitliepen en begonnen ons gelijk toe te juichen. Er zijn helaas niet heel veel openbaar vervoer mogelijkheden in Salvador da Bahia maar er zijn meer dan genoeg taxi’s die bij de cruiseterminal staan te wachten, mocht je uiteraard niet één van de excursies geboekt hebben. Wij hebben samen met andere Nederlanders taxi’s genomen en waren voor een enkele rit naar een zuidelijk strand genaamd “Farol do Bara” nog geen €7,- kwijt. Eenmaal aangekomen bleek dat het een kleine baai was met een mooi strand, rustige golfjes en wat bootjes voor de kust.

Faroldo Bara

Teruggekomen bij het schip hebben we nog wat cocktails gedronken bij één van de vele barretjes op het schip. Daarna hebben we ons klaargemaakt voor het diner dat voor ons elke dag tijdens de tweede zitting (21.30 uur) is. Je kan uiteraard ook kiezen voor de eerste zitting die om 19.00 uur plaatsvindt. Je ziet vooral dat veel mensen met jonge kinderen hier gebruik van maken. Als je de eerste zitting hebt, kan je bijna iedere avond om 20.00 uur genieten van een show in het reusachtige “Pantheon Theatre” waar plaats is voor bijna 2000 personen. Een theater waar menig grote stad in Nederland jaloers op zou zijn met show variërend van muziek tot acrobatiek en musicals. Mocht je de tweede zitting hebben met het diner, dan kan je om 22.00 uur naar dezelfde show. Voorafgaand aan de show drinken we meestal nog wat in de “Golden Jazz Bar”, ”Caffé Italia”, “La Luna Piano Bar” of “Black & White Lounge”. ’s Avonds laat gaan de meeste mensen naar de “Black & White Lounge” of de “Galaxy Disco”; een discotheek bovenop het schip met een panorama uitzicht van bijna 360 graden. Gedurende ons diner vertrok het schip om 23.00 uur (18 juli) uit Salvador da Bahia en zette koers richting Bridgetown, Barbados waar het 24 juli om 08.00 uur aan zal komen. Het is een tocht van bijna 4500 kilometer over de Atlantische Oceaan die om de kop van Zuid-Amerika heen gaat richting het Caribische gebied.

De show

Cruise dagen op zee

De zeedagen zijn goed uit te houden op de MSC Divina. Allereerst omdat je nergens heen hoeft en dus helemaal tot rust kan komen. Er is de hele dag zon en het is elke dag tegen de dertig graden. Er wordt van alles georganiseerd door het entertainment team. Een gemiddelde zeedag heeft 25 activiteiten, die voornamelijk bij het Aqua Park plaatsvinden. Er worden onder andere in het casino verschillende toernooien gehouden, zijn er danslessen, kan je naar de 4D bioscoop of de F1-simulator, zijn alle barretjes open en is het belastingvrije winkelcentrum van drie verdiepingen geopend. Andere opties zijn natuurlijk lekker zwemmen in één van de drie zwembaden, zonnen ergens op het schip, naar de sportschool gaan of heerlijk ontspannen in de “Aurea Spa”; een groot wellnesscentrum met een Spa bar waar je heerlijke smoothies van vers fruit kan drinken.

Zwembad

Hoogtepunten van de vijf zeedagen waren toch wel de driedaagse “World Champions Quiz” waar 85 teams van ongeveer tien personen elke dag tegen elkaar streden en de “Neptune’s Party”. De “Neptune’s Party” was op 21 juli en uniek omdat we rond 11.00 uur de evenaar kruisten en dus kwam volgens traditie Koning Neptunus aan boord van de MSC Divina om alle reizigers die voor de eerste keer de evenaar met een schip kruisten in te wijden met het “Koning Neptunus Ritueel”. Neptunus hield het ritueel bij het zwembad en liet het niet zomaar gebeuren. De deelnemers moesten een octopus kussen en hij gooide wijn, melk, meel, room en cacao over ons heen voordat hij ons eindelijk de evenaar liet kruisen. Uiteindelijk leek het zwembad wel een chocolade bad.

Neptune's Party

Ook hebben we op zee twee gala avonden gehad, waar het gehele schip netjes gekleed naar het galadiner gaat. Vooraf is er nog een “Captains Cocktail” en is er gelegenheid om met de kapitein en zijn officieren op de foto te gaan.

Inmiddels zijn we bijna in het Caribische gebied aangekomen en hebben we bijna 4500 kilometer aan één stuk gevaren. En zijn we tijdens de tocht zelfs vergezeld door dolfijnen en walvissen die aan de zijkanten van het schip meezwommen.

Gedurende de komende tien dagen in het Caribische gebied gaan we in Barbados, Grenada, Curaçao, Aruba, Jamaica en de Cayman Eilanden aan wal om vervolgens op 2 augustus te eindigen in Miami. We zijn de komende dagen dus veel vaker aan wal en hopen dus vaker een blog te kunnen sturen!

Até breve! (tot ziens!)

Cruise Rio tot Miami, MSC Divina, deel 1

De 22 jarige Niels en zijn vriendin Kelly zijn mee op een 20-daagse cruise met de MSC Divina. Voor Cruise Travel houden zij een blog bij over hun cruise. Lees mee met hun cruiseverhalen.

Bom dia! Oftewel goedendag zoals de Brazilianen elke keer weer met een glimlach op hun gezicht zeggen.

De heenvlucht

Zondag 13 juli vertrokken wij aan het einde van de middag richting Parijs om vervolgens vlak voor middernacht naar Rio de Janeiro te vliegen. Velen hadden vooraf het geluk dat er net genoeg tijd was om de finale van het WK nog op Charles de Gaulle te bekijken, maar (helaas) toen er werd gefloten voor het einde van de reguliere speeltijd moesten we toch echt het vliegtuig in. Enigszins gespannen gezichten van de enkele Duitsers en flink vertegenwoordigde Brazilianen verdwenen toen de gezagvoerder via de omroep kenbaar maakte dat Duitsland in de verlening alsnog had gewonnen van de Argentijnen. Juichende Duitsers en Brazilianen die spontaan begonnen te zingen, want hun aartsrivaal had niet de wereldbeker in hun land gewonnen. Gedurende de vlucht van Parijs naar Rio de Janeiro (die elf uur duurde) waren we dus al getuige van de Braziliaanse blijheid en vriendelijkheid.

Rio de Janeiro

Aangekomen in Rio de Janeiro (05:00) met toch enigszins kleine oogjes, stonden er in de aankomsthal al verschillende Brazilianen met bordjes van MSC op ons te wachten. Deze mensen brachten ons naar de bussen die ons vervolgens naar de pier brachten. Na een klein uurtje rijden door Rio zagen we gelijk de grote contrasten van de stad en het land. Aan de ene kant zag je de welbekende favela’s waar mensen bezig waren om de Carnavalswagens te bouwen en aan de andere kant zag je de hoge gebouwen waar mensen naar hun werk gingen. Dit alles onder het toeziend oog van Cristo Redentor (het standbeeld van Christus) op de Corcovado berg. Het beeld waarvan je in eerste instantie denkt dat het toch wel kleiner is dan dat je verwacht, maar wanneer je op eigen gelegenheid of met één van de vele door MSC aangeboden excursies, het standbeeld bezoekt zie je toch wel dat het met zijn 38 meter een enorm standbeeld is.

Nadat we eindelijk de wijk Saúde binnen gereden waren, zagen we de voorkant van de MSC Divina al boven de verschillende gebouwen uitkomen. Eenmaal aangekomen bij de pier werden we hartelijk ontvangen door de crew van MSC en de mensen van de pier Mauá. Inmiddels was het in Brazilië pas half 8 ’s ochtends, terwijl het voor ons gevoel net als in Nederland al half één ’s middags was. In principe zou MSC pas om twee uur ’s middags beginnen met het inchecken en aan boord laten (Boarden) van passagiers, maar omdat er met name al zoveel Europeanen met de vroege vluchten waren aangekomen koos MSC ervoor om deze tijd te vervroegen naar tien uur ’s ochtends.

MSC Divina
MSC Divina

Rond half elf waren we ingecheckt en zagen we eindelijk het enorme schip (16 Passagiers’s dekken hoog en drie voetbalvelden lang) gelegen in de Baia de Guanabara van dichtbij.

Eenmaal aan boord werden we wederom hartelijk ontvangen door het vele personeel. Die eerste dag hebben we mede door onze vermoeidheid van het reizen niet heel veel meer gedaan dan het schip verkennen (waar we de komende week toch nog wel mee bezig zijn), onze koffers uitpakken en onze hut inrichten. In de avond hebben we in één van de vele barretjes maar eens een begin gemaakt aan het ontdekken van de cocktails en zijn we vervolgens gaan dineren. Tijdens het diner zaten we met andere Nederlanders aan tafel en gedurende het fantastische zes gangen diner vertelden zij over hun fascinerende andere cruises die ze veelal via Cruise Travel hadden gemaakt.

Rio de Janeiro, dag 2

De volgende dag stond in het teken van Rio de Janeiro. Na een kleine wandeling door de stad, zijn we met de metro vanuit het centrum naar het Maracaña stadion gegaan. Het openbaar vervoer (zowel metro, bus als trein) is hier in Rio enorm goed geregeld en ook nog eens heel goedkoop. Voor 7 reais (ongeveer €2,30) kan je met de metro van de ene naar de andere kant van de stad, hier hebben we dan ook de gehele dag gebruik van gemaakt. Aangekomen bij het Maracaña zagen we dat rondom het stadion alles nog in teken stond van de finale die daar zondag was gespeeld. Veel voetbalfans uit verschillende landen liepen nog rond het stadion om dit enorme bouwwerk te aanschouwen en op de foto te zetten. Helaas waren we net te laat voor de stadion tour die in het Engels dagelijks plaatsvindt om 11:00 en 15:00. Nadat we het prachtige stadion bekeken hadden zijn we terug gegaan naar de metro en zijn we richting de Copacabana gegaan. Het duurde een klein half uur om er met de metro te komen en wederom waren we maar 7 reais kwijt. Vanaf het metrostation was het nog 5 minuten lopen richting de Copacabana. Terwijl we de boulevard opliepen vielen ons gelijk 3 dingen op. Natuurlijk dat enorme en wereldberoemde witte strand, maar ook de enorme fanzone met bijbehorende fanstore op de Copacabana. Ten derde zagen we dat we voor het Copacabana Palace stonden waar het Nederlands elftal gedurende hun verblijf in Rio de Janeiro had gelogeerd. Nadat we op het strand wat water en een kokosnoot hadden gekocht, hebben we onze handdoeken neergelegd om vervolgens een aantal uur te genieten van de Braziliaanse zon en om nog een duik te nemen in de zee met enorme golven. Een in Amsterdam wonende Braziliaan vertelde ons dat het eigenlijk best rustig was op het strand omdat de het winter is in Brazilië en de Brazilianen 26 graden nog enigszins te koud vinden om aan het strand te liggen. Zomers is het hier veel drukker wanneer het kwik kan oplopen tot 40 graden.

Kokosnoot op het strand

Eenmaal weer aangekomen op het schip hebben we nog lekker wat gedronken en gekeken hoe de zon achter de bergen wegtrok. Om 18:00 was de zon onder en vertrok het schip richting Santos. We hebben nog bij één van de drie waterparken in de jacuzzi gezeten om ons vervolgens weer klaar te maken voor de avond.

Gedurende de rest van de avond en de nacht zal het schip richting het zuidelijker gelegen Santos varen. Volgens de planning zal het daar om 07:00 aankomen. Na dat we in Santos zijn geweest zal het schip van Santos naar Salvador de Bahia gaan varen. Hier zal het schip na een zeedag, vrijdag 18 juli aankomen. Ondanks de grote contrasten, neemt Rio bij iedere bezoeker een plekje in zijn of haar hart. Ze noemen het niet voor niks “The Wonderful City”.

We houden u op de hoogte van onze Grand Voyage met de MSC Divina!

Até breve! (tot ziens!)

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 4

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In het laatste deel van dit reisverhaal cruisen ze naar St. John’s en Halifax in Canada en eindigen ze hun cruise in New York.

St. John’s, Canada

Canada is het volgende doel, St. John’s om precies te zijn. St. John’s is de hoofdstad en grootste stad in de provincie Newfoundland en Labrador én de meest oostelijk gelegen stad van Noord-Amerika. In 1665 werd St. John’s voor korte tijd nog veroverd door de Nederlandse admiraal Michiel de Ruyter. Bij aankomst staan op de kade twee honden, een labrador en een newfoundlander, klaar om als model te dienen voor die reizigers die er graag mee op de foto willen. Tja… We hebben geluk, het is vandaag Open Doors Day, wat betekent dat alle musea gratis te bezichtigen zijn. Wij stuiten per toeval op een museum in een oude apotheek, een oude wijnkelder en het treinmuseum. De bekendste bezienswaardigheid van St. John’s is echter Signal Hill, vanwaar Marconi op 12 december 1901 de eerste draadloze verbinding in morsecode met Cornwall, Groot-Brittannië, tot stand bracht. De heuvel met daarop een soort van toren waakt bovendien als wachtpost over de toegang tot de haven. Signal Hill lonkt, maar het is een behoorlijk eind wandelen, bergopwaarts. Zouden we wel op tijd terug zijn? De oplossing is eenvoudig. Peter steekt zijn duim omhoog en de eerste de beste auto stopt en zet ons op de top er weer uit. Het waait stevig, waardoor de toren de deuren voor vandaag heeft gesloten. Er omheen staan vele kanonnen. Het uitzicht vanaf hier op de haven én dus de Eurodam is prachtig.

Signal Hill
Signal Hill

Terug aan boord blijken er twee nieuwe gasten te zijn gearriveerd, beiden van de National Historic Site ‘Citadel’ in Halifax en uitgenodigd om de gasten alvast warm te maken voor een bezoek aan deze historische plek. Zij zorgen die avond mede voor een onvergetelijk afscheid van St. John’s. Het begint al flink te schemeren wanneer de trossen worden losgegooid. De stad is een zee van lichtjes, wat zorgt voor een romantische aanblik. Een van de nieuwe gasten speelt op een doedelzak terwijl de ander uitleg geeft over de geschiedenis van en gebruiken en tradities rondom de Citadel. We varen langs Signal Hill, waar velen naar de top zijn gekomen om de Eurodam uit te zwaaien. In de hoogte flitsen camera’s. Als vaarwel klinken zware kanonschoten. De Eurodam antwoordt krachtig met de scheepshoorn. Een mooier en sfeervoller afscheid van St. John’s hadden we ons niet kunnen wensen.

Afscheid St. John's
Afscheid St. John’s

Halifax, Canada

Op naar Halifax, de hoofdstad en grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia. Om iets van de omgeving te kunnen zien hebben we een excursie geboekt naar het vissersdorp Peggy’s Cove, zo’n 40 kilometer ten zuiden van Halifax. Per bus trekt een klein deel van Nova Scotia aan ons voorbij, langs meren en bossen. Peggy’s Cove is vooral bekend om zijn vuurtoren, maar ook om zijn kreeftenvangsten. Het dorp oogt lieflijk. Dat geldt ook voor het gebied rondom de vuurtoren, met zijn immense stenen. Geen grillige vormen, maar allemaal rond en afgevlakt, waardoor er makkelijk overheen gewandeld kan worden. Een doedelzakspeler probeert wat bij te verdienen. De karakteristieke klanken van het instrument dragen ver met de wind mee.

Peggy's Cove
Peggy’s Cove

We keren terug bij de Eurodam, die nabij Pier 21 ligt, een voormalige terminal voor Trans-Atlantische oceaanlijners en tegenwoordig Canada’s Nationaal Museum voor immigratie. Het fungeerde van 1928 tot en met 1971 als een immigratieloods. Peters oudtante is kort na de oorlog naar oostelijk Canada geëmigreerd en de kans is groot dat ze in Halifax voor het eerst voet aan wal heeft gezet. Zou ze in de papieren terug te vinden zijn? Om privacyredenen blijken de gegevens van die periode helaas nog niet beschikbaar. Via een stijlvolle moderne houten boulevard lopen we vanaf de pier zo’n 3 kilometer langs de kust, langs leuke restaurantjes en winkeltjes. Er heerst een fijne sfeer in Halifax. De verhalen van de twee Citadel-vrijwilligers hebben gewerkt, we willen de vesting graag met eigen ogen bekijken. Het ziet er ongeschonden uit en blijkt dat ook te zijn. De Citadel heeft een levendig geschiedenisprogramma met acteurs die het leven rond 1870 in het fort naspelen. Dagelijks om 12.00 uur wordt het kanon ceremonieel afgevuurd. Dat hebben wij weliswaar gemist, maar een van de acteurs wil nog wel enkele saluutschoten laten horen. De snelheid waarmee hij zijn geweer laadt is indrukwekkend. Eenmaal terug aan boord worden we ‘uitgezwaaid’ door opnieuw doedelzakspelers. Ze lopen op de kade heen en weer, terwijl de gasten op hun balkonnetjes genieten van opnieuw een bijzonder afscheid.

New York

Het einde van de reis komt in zicht. De eindbestemming is New York, waar we op 12 september 2013 waarschijnlijk ‘s morgens rond 5.00 uur het Vrijheidsbeeld passeren, zo laat de kapitein weten. Zijn informatie klopt. Gelukkig hebben we de wekker gezet. Precies op tijd staan we op ons balkon. Daar is ze. Prachtig verlicht in het donker. De dame die symbool staat voor de verwelkoming van iedereen: terugkerende Amerikanen, gasten en immigranten. We realiseren ons dat velen in de geschiedenis op vrijwel dezelfde manier Amerika zijn binnengekomen, hopend op en vooral dromend van een betere toekomst. Wanneer we het vrijheidsbeeld gepasseerd zijn, rennen we zo ongeveer naar het voordek om aan de ander kant van het schip New York met al zijn lichtjes te bewonderen. Het is geweldig om op deze manier in deze wereldstad aan te komen. De aandacht wordt getrokken door twee immense helblauwe laserstralen die vanaf Manhattan kaarsrecht de hemel in schijnen. Het kan niet missen: die moeten symbool staan voor de plek waar duizenden het leven verloren door de verschrikkelijke aanslagen op 9 september 2001. Slechts eenmaal per jaar schijnen de lasers, op de dag en nacht waarop de aanslagen herdacht worden. Het geeft een extra speciaal tintje aan onze aankomst in the Big Apple. De Eurodam legt zo ongeveer hartje Manhattan aan. We zien de zon opkomen tussen de wolkenkrabbers door. Voor de allerlaatste keer genieten we van een ontbijtje aan boord. Ergens doet het afscheid nemen van de Eurodam een beetje pijn, maar New York lonkt. Drie geweldige dagen in ‘the city that never sleeps’ wachten…

New York
New York

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 3

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In deel 3 cruisen ze door Prins Christian Sund en bezoeken ze de Groenlandse plaats Nanortalik.

Prins Christian Sund

We hebben een paar zeedagen voor de boeg, waaronder een dag ‘cruisen’ door Prins Christian Sund, zoals het schema dat we vooraf thuisgestuurd hadden gekregen vermeldde. De meeste andere dagen werden uitgebreid beschreven, met uitzondering van deze dag ‘cruisen’. Er staat…. niets. We verwachten er dan ook weinig van. Tot de geoloog die de lezingen verzorgt de dag eraan voorafgaand spectaculaire dia’s toont. Prins Christian Sund blijkt een uiterst smalle ongeveer 100 kilometer lange passage dwars door de onderste zuidpunt van Groenland. Voor de entree schijnen veelvuldig walvissen te worden gespot.

Prins Christian Sund
Prins Christian Sund

Het is mistig en regenachtig wanneer ik de volgende ochtend dik ingepakt (wat ben ik blij met de winterjas de ik op het allerlaatste moment nog in mijn koffer heb gepropt) al voor zevenen op het observatorium, het dek dat speciaal geopend is voor vandaag, sta. Het slechte weer kan m’n humeur niet verpesten, hoewel we de voorspelde adembenemend uitzichten op deze manier op onze buik kunnen schrijven. Het voelt als een soort van expeditie. Mijn ogen speuren, zoals zo vaak deze reis, over het watervlak. Eindelijk wordt het onvermoeibare spieden beloond. Met een vast ritme duikt op zo’n 30 meter voor het schip steeds een rugvin op. Ik hoop op een sprongetje, maar helaas. Voor ik het weet is de walvis verdwenen en zoek ik, tevergeefs, naar een ander exemplaar. Niet veel later varen we Prins Christian Sund in. Het schip vermindert vaart. Op het voordek is het inmiddels drukker geworden. Kleurige paraplu’s zorgen voor een vrolijke aanblik en zijn alleen al een foto waard. Het weer is inmiddels voorzichtig opgeklaard. We passeren watervallen, gletsjers, ijsrotsen en grillige bergen, die steil uit het water omhoog torenen.

Prins Christian Sund
Prins Christian Sund

Schokkend is het verschil tussen de gletsjers nu en de foto’s van diezelfde gletsjers zo’n tien jaar geleden gemaakt door de geoloog. Er is maar een constatering mogelijk: de opwarming van de aarde richt enorme schade aan… Hier en daar is de passage zo smal, nog geen 500 meter, dat het passen en meten is voor de kapitein. Na elke bocht is het uitzicht weer anders. Wat is de natuur hier overweldigend mooi. Ik voel me nietig tussen zoveel natuurpracht. Het ontroert me dusdanig dat, tot mijn eigen verbazing, tranen in m’n ogen springen. Een van de medewerkers komt het dek opgewandeld met een dienblad vol harde uitgeholde broodjes met daarin heerlijk warme soep, die gretig aftrek vindt. Zo nu en dan wordt de Eurodam stilgelegd om iedereen de mogelijkheid te bieden voldoende foto’s te schieten. Links en rechts van het schip glijden ijsrotsen voorbij. Het zijn ware kunstwerken. En dan te bedenken dat slechts een tiende deel ervan zich boven water bevindt. De gehele dag zijn we buiten om maar niets te hoeven missen van de spectaculaire omgeving. In de loop van de middag duikt ineens een minuscuul klein dorpje op: Aappilattoq. Het ligt volledig geïsoleerd. Aan een zijde ingesloten door het water, aan alle andere zijden door de bergen van Groenland. Een rondje hardlopen moet hier zelfs al onmogelijk zijn. Het dorp verlaten kan ‘s zomers alleen via het water, de rest van het jaar per helikopter. We zien in de verte enkele ‘poppetjes’ en zwaaien uitbundig. Ze zwaaien net zo enthousiast terug. De motoren van de Eurodam worden stilgelegd. Twee rubberen motorboten volgestouwd met dozen vol eten en kleding, ingezameld door de cruisegangers, vertrekken naar het dorp. Later zien we op videobeelden die vertoond worden op het centrale televisiekanaal in onze hut, de grote dankbaarheid van de Inuit bij het in ontvangst nemen van de spullen. Het schijnt een vaste afspraak te zijn: elk cruiseschip dat deze route aflegt zamelt goederen in voor de inheemse bevolking. Tegen het eind van de middag breekt het zonnetje door. Wanneer we rond 19.00 uur de indrukwekkende passage verlaten schijnt de zon zelfs volop. Wie had dat vanmorgen gedacht. Machtige ijsrotsen drijven langs de kunstlijn en schitteren in de zon, terwijl de wind speelt met de sneeuw die erop ligt. Wat onbeschrijflijk mooi!

Nanortalik, Groenland

Na een nacht varen komt Nanortalik, de zuidelijkst gelegen plaats in Groenland, in zicht met zijn kleurige huizen. Het is met 1500 inwoners de tiende grootste plaats van Groenland. Een aanlegkade is er uiteraard niet voor zo’n gigantisch cruiseschip, dus wordt het anker uitgegooid. We stappen als eersten in een van de tenderboten waarmee we naar het vasteland worden vervoerd en stappen eveneens als allereerste passagiers vandaag aan land in Nanortalik. Nanortalik betekent ‘plaats van ijsberen’. Nog altijd schijnen ijsberen in bepaalde tijden van het jaar er regelmatig op te duiken. Het is rond 8.00 uur en de plaats lijkt nog te slapen. We proberen zo snel mogelijk zoveel mogelijk foto’s te maken, immers wanneer we een uur verder zijn ziet het nu nog rustige dorp waarschijnlijk zwart van de mensen (lees: passagiers van de Eurodam).

Nanortalik
Nanortalik

We wandelen naar het gedeelte waar het openluchtmuseum zich bevindt. Een oud mannetje hijst op een heuvel net de vlag en zwaait enthousiast naar ons. Niet veel later komt hij ons persoonlijk de hand schudden. Ook anderen kunnen rekenen op een warm welkom. Een prima gastheer dus van Nanortalik. We bezoeken het museum en wandelen aansluitend door de straten die zonder uitzondering een naam hebben die onuitspreekbaar is, met vele medeklinkers achter elkaar. De kleurige huisjes (rood, geel, blauw, groen) zorgen voor een vrolijke aanblik, maar wie dichterbij komt kan niet om de puinhoop heen die er omheen ligt. Ook in de prachtige natuur rondom Nanortalik duikt helaas veelvuldig zwerfafval op. Het doet denken aan de indianenreservaten in Canada. We beseffen ook maar al te goed dat het niet makkelijk moet zijn om hier te (over)leven, hoewel dat misschien geen excuus is voor de troep. De kinderen van de lagere school zijn vandaag vrij. Wanneer een cruiseschip aanmeert mogen zij in traditionele kledij dansjes uitvoeren en liedjes zingen. Op de middelbare school gaan de lessen gewoon door. We stappen er enigszins schuchter binnen, maar worden met open armen ontvangen. In gebrekkig Engels wordt uitleg gegeven over het reilen en zeilen binnen de school. Ter bevordering van het onderwijs in dit afgelegen gebied blijkt er zelfs een Deense leraar te zijn ingevlogen. Zijn taak is de jeugd te laten nadenken over mogelijkheden om een eigen zaak op te starten.

Inwoners Nanortalik
Inwoners Nanortalik

In vroeger tijden leefde de bevolking voornamelijk van de zeehondenjacht en ook tegenwoordig is dat nog een belangrijke bron van inkomsten. Van de huiden van de zeehonden worden allerlei producten gemaakt, waaronder traditionele laarzen. Nanortalik heeft één hotelletje, waar we wat gaan drinken. We verwachten een wat vervallen toestand aan te treffen, maar niets is minder waar. Op tafel branden kaarsjes en meer mensen hebben deze plek ontdekt waardoor het er gezellig druk is. Om 13.00 uur moeten we terug aan boord zijn. We bezoeken nog snel de plaatselijke kerk en gaan in de rij staan voor de tender, waar enkele kinderen uit het dorp nog hopen op een snoepje of cadeautje van de ‘rijke’ vakantiegangers.

‘s Avonds genieten we aan boord, zoals alle avonden, van de uitstekende keuken. Of het nu gaat om het voor-, tussen-, hoofd- of nagerecht het is steeds weer om de vingers bij af te likken. Tijdens een excursie waarbij de keuken bezocht wordt en verteld wordt over het reilen en zeilen daarin, horen we niet alleen indrukwekkende cijfers over hoeveel eieren, uien et cetera aan boord worden meegenomen (het gaat om ‘voetbalvelden’ vol eten), maar ook over de manier van voedsel bereiden waardoor elke maaltijd ‘vers’ op tafel kan worden gezet, ondanks de enorme aantallen gasten.

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 2

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. Ze bezoeken Bergen en Reykjavik.

Bergen, Noorwegen

De tweede aanlegplaats is Bergen, dat onder meer bekendheid geniet vanwege het authentieke Bryggen met zijn kleurige, houten en bovenal schots en scheve huizen, de vismarkt, de Fløibanen en de omliggende bergen en fjorden. Wij trekken er vandaag zelf op uit. De bekende Fløibanen, een kabelbaan op rails, brengt ons vanuit het centrum van de stad naar de top van de berg Fløien. Het uitzicht over Bergen is ongekend. De terugweg doen we lopend. Eenmaal terug in het centrum slenteren we over de vismarkt. De keuze aan verse vis is gigantisch. Uiteraard bezoeken we ook het oude gedeelte van de stad. De sfeer in Bergen is aangenaam en hoewel de stad bekendstaat om zijn vele regenval, hebben wij geluk. Zo nu en dan laat het zonnetje zich zien. Het vertrek uit Bergen laat op zich wachten. Een groep mensen die een excursie heeft geboekt vanaf de Eurodam, zit vast in een file, zo meldt de kapitein. Wie dat overkomt terwijl hij zelfstandig eropuit is getrokken, heeft een probleem. Het schip wacht dan niet.

Bergen
Bergen

De oversteek wordt gemaakt naar IJsland. De kapitein houdt de reizigers dagelijks op de hoogte van de weeromstandigheden en de te varen route. Vandaag is het spannend. Er wordt een depressie verwacht en de koers moet worden gewijzigd om het slechte weer enigszins te ontwijken. Dat lukt niet helemaal, waardoor regelmatig een waarschuwing klinkt door de speakers om vooral de leuningen in de gangpaden vast te houden. De Eurodam deint fors, door golven met een hoogte van zo’n 7 meter. Doordat extra kilometers moeten worden gemaakt om het slechte weer te vermijden, geeft de kapitein extra gas om toch op tijd aan te komen in Reykjavik. Het advies is vooral te blijven eten om zeeziekte te voorkomen. Wie op z’n benen kan blijven staan, hoeft zich in ieder geval niet te vervelen. Sporten, lezingen die worden verzorgd door een IJslandse geoloog over de te bezoeken landen, allerlei workshops waaronder fotografie, lekker eten en drinken, zwemmen, er is van alles mogelijk.

Op weg naar Reykjavik

Reykjavik, IJsland

Keurig op tijd komen we de volgende ochtend aan in Reykjavik, IJsland. We hebben de Golden Circle-tour geboekt om vooral wat van dit bijzondere land te kunnen zien. De natuur is er ruig met zijn lavavelden. Bomen groeien er niet tot nauwelijks. We reizen per bus naar het Thingvellir National Park. Het gebied is de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse en het Europese continent. Op deze plaats drijft IJsland door tektonische bewegingen schoksgewijs met een gemiddelde snelheid van 1 à 2 centimeter per jaar uit elkaar. Diverse fenomenen getuigen daarvan: diepe kloven, barsten, watervallen, verzakkingen en breukvlakken. We maken een wandeling door het gebied.

Tektonische platen
Tektonische platen

Het tweede hoogtepunt van de tour is de Strokkur geiser, die tot 30 meter hoogte kan spuiten. Overduidelijk een toeristische attractie. Iedereen staat klaar met foto- of videocamera. Zodra het water begint te borrelen belooft er iets te gebeuren. Plots spuit water hoog op. Oooohhhhs en aaaahhhhs klinken, camera’s klikken. Het schouwspel herhaalt zich iedere vier tot acht minuten. Dan vertrekken we naar de Gullfoss waterval, ook wel de gouden waterval genoemd, gecreëerd door de rivier Hvítá. Het water valt met donderend geraas in de diepte, waarna het via een kloof wordt afgevoerd. Wat een natuurgeweld! Het regent pijpenstelen, maar wij willen tot aan de rand van de waterval komen, waar een pad naartoe leidt. We moeten zo ongeveer naar elkaar schreeuwen om ons verstaanbaar te maken. Drijfnat maar met een smile van oor tot oor zitten we even later weer in de bus. Als toetje krijgen we een kleinere waterval ‘geserveerd’ met een speciale zalmtrap ernaast. De trap is steil en dan te bedenken dat de zalm de reis van onder naar boven maakt.

Gullfoss waterval
Gullfoss waterval

De Eurodam blijft vannacht afgemeerd in Reykjavik. Dat betekent dat we eens niet de tijd in de gaten hoeven te houden. We laten ons na de Golden Circle-tour afzetten in het centrum van Reykjavik, struinen daar wat rond (Reykjavik is relatief klein en overzichtelijk), bekijken de beroemde Hallgrímskirkja wat tevens het hoogste gebouw van IJsland is, eten een hapje in een knus restaurantje waar onder meer walvis op de menukaart staat en wandelen langs de boulevard terug naar het schip. De volgende dag komt een langgekoesterde wens uit: zwemmen in de Blue Lagoon, een geothermisch verwarmde spa met haast neonblauw water dat overal warm en hier en daar zelfs bloedheet is. De Blue Lagoon ligt ingesloten in een oud met mossen begroeid lavaveld.

Blue Lagoon
Blue Lagoon

We zijn redelijk op tijd terug en besluiten aan boord te lunchen. Vanaf het Lidorestaurant zien we een bootje af en aan varen naar een eilandje. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. Niet veel later zitten wij aan boord van de veerdienst naar Videy Island, dat vooral bekend is geworden door de Imagine Peace Tower die Yoko Ono, de weduwe van John Lennon, heeft gecreëerd ter nagedachtenis aan haar echtgenoot. Het is een groot, rond, spierwit monument met daarop in 24 talen de woorden ‘Imagine Peace’ waaruit meerdere lichtstralen van 9 oktober (Lennons geboortedag) tot 8 december (de dag dat hij werd doodgeschoten) de hemel in stralen. Het eiland is een vredige plek. We maken er een stevige wandeling en bewonderen er de ongerepte natuur.

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 1

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In dit eerste deel maken ze kennis met het Noorderlicht en brengen ze een bezoek aan Stavanger in Noorwegen.

We zijn al in een diepe slaap, wanneer de telefoon schel rinkelt. “Northern light on starboard side”, meldt een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. We zijn plots klaarwakker. Nog geen vijf minuten later staren we, op volle zee tussen IJsland en Groenland, op het bovenste dek van de Eurodam naar de donkere hemel boven ons. Het is niet te missen: een lichte gloed die in golvende bewegingen steeds een andere vorm aanneemt. Het noorderlicht! Een halfuur lang zeggen we niets tegen elkaar en genieten alleen maar van dit onverwachte, overweldigende ‘cadeau’. En dan te bedenken dat we juist die dag hadden gevraagd of er een lijst kon worden opgesteld met namen van personen die gebeld willen worden wanneer de bemanning, die zich immers 24 uur per dag op de brug bevindt, het Noorderlicht zou ontdekken. Een gouden idee. Het is een van de hoogtepunten van een reis waar vele momenten strijden om het stempel mooi, mooier, mooist.

Noorderlicht

Vooraf zijn de twijfels nog groot. Zou een cruise van 17 dagen iets voor ons zijn. Slechts een keer eerder hebben we een cruise gemaakt. Vijf dagen baden in luxe was heerlijk, maar net zo fijn was het om het heft weer in eigen handen te nemen en door Florida te toeren per huurauto. Toch wagen we de gok, want Noorwegen, IJsland, Groenland, Canada en Amerika bezoeken in één trip, mét vertrek uit Amsterdam, dát kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan. En ach, het eindpunt is New York, de afsluiting belooft dus hoe dan ook top te worden. Maar wat we niet verwacht hadden: het wordt een droomvakantie, van de allereerste tot de allerlaatste minuut.

Eurodam
Eurodam

Het vertrek alleen al (op 27 augustus 2013) is ongekend ontspannen. Per trein naar Amsterdam, aan boord stappen, de tas uitpakken en een halfuur later al in het zwembad op het achterdek liggen. Hallo vakantie! De Eurodam, onderdeel uitmakend van de Holland America Line, is een prachtig schip. Qua inrichting misschien ietwat oubollig, aangepast aan het oudere publiek dat veelal voor deze rederij kiest (wij haalden met onze 40 jaar de gemiddelde leeftijd flink naar beneden). We hebben voor slechts 100 euro per persoon extra een buitenhut met balkon kunnen boeken, wat een aanrader is wanneer je meerdere zeedagen hebt en van rust houdt. In het zonnetje in een relaxte stoel op je eigen balkon met een drankje en een goed boek binnen handbereik, ondertussen speurend naar walvissen of dolfijnen, hoe fijn is dat!

Stavanger, Noorwegen

Stavanger is de eerste stop. We komen in alle vroegte aan en hebben gekozen voor een ontbijtje in onze hut om zo snel mogelijk klaar te zijn om van boord te kunnen. Wat zouden we graag een wandeltocht naar de bekende Prekestolen (een 605 meter hoge klif boven de Lysefjord) maken, maar we vrezen te laat terug te zijn bij het schip en kiezen voor de veilige variant: een boottocht in de Lysefjord, waar we onderweg met dank aan de kapitein, die hun schutkleur kent, allerschattigste zeehonden spotten, luierend op grote stenen.

Zeehond in Lysefjord
Zeehonden in Lysefjord

We zien de Prekestolen, niet te missen door zijn vorm, van onderaf. Wat een indrukwekkende hoogte. Hier gaan we zeker nog eens naar terug, maar dan over land. Op de terugweg meren we af voor een picknick met warme pannenkoeken met cream en een rodevruchtencompote. Het is fris en deze warme traktatie is een aangename verrassing. Aan lange tafels, omgeven door brandende vuurkorven, kletsen we gezellig met de andere excursiegangers, die van over de hele wereld afkomstig zijn. Terug in Stavanger bekijken we het oude gedeelte met zijn karakteristieke witte houten huisjes, die veelal uitgedost zijn met hanging baskets vol uitbundig bloeiende bloemen. Achteraf minder spectaculair dan de rest, maar daar hebben we op dat moment nog geen weet van. Wij genieten nu al volop.

Prekestolen
Prekestolen

Cruisen naar Griekenland

Griekenland is een echte klassieker onder de vakantielanden. Wie geïnteresseerd is in de klassieke oudheid, kan z’n hart ophalen aan de vele overblijfselen uit het oude Griekenland en in de voetsporen treden van goden, godinnen en mythologische figuren. Maar ook natuurliefhebbers kunnen alle kanten op met de Griekse bergen, bossen en stranden – van populaire trekpleisters tot verborgen pareltjes. Op veel eilanden liggen in de haven al bootjes klaar om gasten naar ongerepte strandjes te brengen – en op tijd weer terug naar het cruiseschip natuurlijk.

De klassieker: Kreta

Sommige Griekse eilanden zijn wereldberoemd en trekken jaarlijks talloze toeristen. Logisch, want ze hebben allemaal zo hun eigen aantrekkingskracht, of het nu gaat om cultuur, natuur of uitgaansleven. Kreta is misschien wel het bekendst van allemaal, met attracties als de hoofdstad Heraklion en het stadje Agios Nikolaos, de voormalige hippiegrotten in de krijtrotsen van Matala, het schiereiland Spinalonga en natuurlijk de opgravingen van Knossos uit de Minoïsche beschaving.

Kreta
Kreta

Andere Griekse grootheden

Kreta is niet het enige wereldberoemde Griekse eiland. Ook Rhodos trekt veel bezoekers, die onder de Griekse zon komen kijken naar het paleis van de Grootmeester of de schilderachtige witte huisjes van Lindos. Het kleinere Kos is bekend geworden door de plataan waaronder Hippocrates, de ‘vader van de geneeskunde’, les gaf en op Corfu is de hoofdstad Kerkyra een echte publiekstrekker. Mykonos, met het nabijgelegen eiland Delos en het strand van Psarou, zullen de meeste mensen ook wel kennen, net als Santorini, waar de Minoïsche nederzetting Akrotiri bewaard is gebleven en de vulkanische oorsprong van het eiland de stranden zwart of rood kleurt.

Corfu
Corfu

Verborgen schatten

Maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. De minder bekende delen van Griekenland herbergen allerlei verborgen schatten, van historische monumenten tot prachtige stranden en religieuze heiligdommen.

Uit het verleden

De oude Grieken woonden natuurlijk niet alleen in grote steden als Athene. Ook op onbekendere plekken zijn volop sporen van oude beschavingen te vinden. Zo bevindt zich op het eiland Samos de stad Pythagorion, die genoemd is naar de Griekse wiskundige en wijsgeer Pythagoras, die we kennen van de stelling over rechthoekige driehoeken. In de grot van Pythagoras, die op Samos te bezichtigen is, zou hij zich hebben verborgen voor de tiran Polycrates, toen die de scepter zwaaide op het eiland.

Athene
Athene

In Gythion, de havenstad van het oude Sparta, zouden de Trojaanse prins Paris en zijn Helena hun eerste nacht samen hebben doorgebracht op weg naar Troje. De Griekse godin Afrodite had ervoor gezorgd dat Helena verliefd zou worden op Paris. Toen dat inderdaad was gebeurd, verliet Helena haar man Menelaos, de koning van Sparta, en liet zich schaken door Paris. Dit vormde de aanleiding tot de Trojaanse oorlog, waarin het beroemde Trojaanse paard zo’n belangrijke rol speelt.

Wie het ‘Jeruzalem van de Egeïsche zee’ wil zien, gaat naar Patmos. Daar verbleef de apostel Johannes in 95 na Christus maandenlang in een grot en liet hij zich volgens de overlevering inspireren tot het laatste boek van het Nieuwe Testament: de Openbaringen. De grot wordt gezien als heilige grond en trekt jaarlijks veel pelgrims aan. Omdat Patmos zo’n belangrijke plek inneemt in het christendom, staan er veel kloosters op het eiland, waaronder het Johannietenklooster.

Andere historische bezienswaardigheden zijn de Byzantijnse kastelen op Lesbos en Skiathos, het grotklooster Panagia Spiliani op Samos en Bourtzi, een kasteel op een eiland in de haven van Nauplion, dat in de vijftiende eeuw werd gebouwd door de Venetianen om de stad te beschermen tegen piraten. Eigenlijk heeft Griekenland zo’n rijke historie dat overal wel plekken te vinden zijn waaraan een boeiende geschiedenis vastzit.

Typisch Grieks

Maar geschiedenis is niet het enige dat Griekenland zo boeiend maakt. Ook het huidige Griekenland is met zijn wit-met-blauwe huisjes, heerlijke eten en mooie tradities zeker de moeite waard. Wie de typisch Griekse sfeer wil opsnuiven, kan dat doen op het autovrije eiland Hydra met z’n vele leuke pleintjes en steegjes. Ook autovrij zijn de steegjes van het bergdorp Glossa op Skopelos, waar Griekse vrouwen nog in klederdracht rondlopen. Vanuit Glossa kun je een mooie wandeling maken naar de haven en het strand van het nabijgelegen dorp Loutraki. Op en top Grieks zijn ook het vissersdorp Naoussa op Paros, waar je heerlijk vis kunt eten, en de havenplaats Skala, waar je aankomt als je de boot naar het eiland Patmos neemt.

Onze collega Pauline Mak heeft 20 jaar in Griekeland gewoond. Lees hieronder haar tips!

Genieten van Griekse gerechten
De Grieken weten wat lekker eten is. Dat kan zo simpel zijn als een schaaltje olijven en een mandje vers brood. Maar er is veel meer dan dat. Waar de Spanjaarden tapas hebben, hebben de Grieken mezedes: kleine hapjes zoals kalamarakia (gefrituurde inktvis) of dolmadakia (met rijst gevulde wijnbladeren). Voor de stevigere trek zijn er schotels als moussaka en stifado, of vleesgerechten als giros, suzuki en suvlaki – extra lekker in combinatie met een frisse Griekse salade of tzatziki. Nog trek in een dessert? Probeer dan eens een stukje baklava of Griekse yoghurt met honing. Zo lekker kan Griekenland smaken!

Griekse salade

Stranden om bij weg te dromen
Wie van mooie stranden houdt, zit goed in Griekenland – ook op de minder bekende eilanden. Op het eiland Kefalonia ligt op zo’n achttien kilometer van het sfeervolle havenstadje Fiskardo tussen steile berghellingen het strand van Myrtos, dat met z’n hagelwitte kiezelstenen en turquoise water de droom is van elke strandliefhebber. Het goudgele zandstrand van Koukounaries op Skiathos is zelfs beschermd gebied vanwege het nabijgelegen zoetwatermeertje waar veel vogels leven. Op het strand van Antiparos, in de buurt van het eiland Paros, zorgt een ander natuurfenomeen voor veel bezoekers: dankzij de wind die hier ‘s zomers bijna altijd staat, is het een ideale plek voor wind- en kitesurfers.

Myrtos, Kefalonia
Myrtos, Kefalonia

Cruise met de Marina van Oceania naar Paaseiland

De heer Fijlstra en mevrouw Homan zijn eind december 2013 op cruise geweest met de Marina, één van de schepen van Oceania Cruises.

Onze cruise begon in Valparaiso (Chili) en ging via Robinson Crusoë Eiland, een verblijf van twee dagen op Paaseiland, Pitcairn Island, Fakarava, twee dagen op Bora-Bora naar de eindbestemming Tahiti.

Paaseiland
Paaseiland

Paaseiland was het verwachte en gezochte hoogtepunt en voor ons eigenlijk de hoofdreden om deze cruise te maken. Wij namen de nadelen van deze reis (relatief veel dagen op zee en een groter schip dan we gewend zijn) daarom in zekere zin voor lief. Paaseiland is iets groter dan Texel en is vooral bekend om zijn vele meer dan manshoge beelden, de groeve waar deze beelden zijn uitgehakt en de mystiek die deze beelden omgeeft. De omgeving van de groeve (een heuvel met talloze beelden, die bijna levende wezens worden) is onvergetelijk. Maar Paaseiland heeft ook nog een fantastisch kratermeer, meerdere unieke uitzichtpunten en wandelmogelijkheden. Landschappelijk gesproken en qua beleving was dit meteen het hoogtepunt van onze cruise.

De heer Fijlstra en mevrouw Homan op Paaseiland
De heer Fijlstra en mevrouw Homan op Paaseiland

Met Oud en Nieuw was het feest aan boord. We hebben extra feestelijk gegeten en daarna was het feest rond het zwembad met de bemanning in de rol van entertainer en de band in jaren 70 modus. We hebben al vele malen Oud en Nieuw gevierd op een cruiseschip en toch is het elke keer weer hartstikke gezellig. En met wat dagen op zee voor de boeg kon het extra laat worden.

Frans Polynesië is natuurlijk weer een heel ander verhaal dan Paaseiland. Overal lagoons met ongelooflijk helder water in allerlei schakeringen. Geen wonder dat Bora-Bora al die ongelooflijk dure, fraaie en luxe hotels kent met allemaal bungalows boven het water. Ons schip heeft daar twee dagen voor anker gelegen in een prachtige baai. Dan is buiten lunchen en dineren ook geen straf, zeker als de zon veelkleurig ondergaat.

Bora-Bora

Verwacht op Bora-Bora overigens geen gezellig dorp waar je leuk uit eten kunt. Voor alle hotels en ook voor ons schip geldt, dat je er in principe wel weg kunt, maar dat heeft geen zin, want je staat ‘in the middle of nowhere’. Dus alles is eigenlijk ingesteld op volpension. En waarom zou je ook weggaan als je je het St. Regis Bora Bora Resort of het Four Seasons Resort Bora Bora kunt permitteren, waar je met een hotelbootje naartoe gebracht wordt (een beetje zoals de Malediven). Wij waren er overigens in het laag-en regenseizoen en hebben wel wat regen gehad, maar dat mag op een cruise van 18 dagen geen naam hebben. Wat nog wel relevant kan zijn, is dat je te maken krijgt met veel nachten waarop de klok achteruit gaat. Zo groeide het tijdsverschil voor je gevoel in no time van 6 naar 11 uur. Dat maakt voor de terugreis en je jetlag natuurlijk wel een verschil.

Markt

Onze cruise eindigde op Tahiti in het Intercontinental Hotel en we hadden het geluk om in een van de nieuwere kamers met zeezicht te belanden. Elke middag en avond gegeten in het Lotus Restaurant dat boven het water gelegen is achter de Swim-up bar. Goed eten, maar aan de prijs (zoals alles in Frans Polynesië). Daar tegenover was de ambiance geweldig. De mooiste zonsondergangen en het rif onder je voeten met vele vissoorten. Als je niet wilt snorkelen, heb je de meeste vissoorten toch gezien, of anders liggen ze op je bord.

Met een hartelijke groet,
Rob Fijlstra en Amke Homan

Straatje