Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 4

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In het laatste deel van dit reisverhaal cruisen ze naar St. John’s en Halifax in Canada en eindigen ze hun cruise in New York.

St. John’s, Canada

Canada is het volgende doel, St. John’s om precies te zijn. St. John’s is de hoofdstad en grootste stad in de provincie Newfoundland en Labrador én de meest oostelijk gelegen stad van Noord-Amerika. In 1665 werd St. John’s voor korte tijd nog veroverd door de Nederlandse admiraal Michiel de Ruyter. Bij aankomst staan op de kade twee honden, een labrador en een newfoundlander, klaar om als model te dienen voor die reizigers die er graag mee op de foto willen. Tja… We hebben geluk, het is vandaag Open Doors Day, wat betekent dat alle musea gratis te bezichtigen zijn. Wij stuiten per toeval op een museum in een oude apotheek, een oude wijnkelder en het treinmuseum. De bekendste bezienswaardigheid van St. John’s is echter Signal Hill, vanwaar Marconi op 12 december 1901 de eerste draadloze verbinding in morsecode met Cornwall, Groot-Brittannië, tot stand bracht. De heuvel met daarop een soort van toren waakt bovendien als wachtpost over de toegang tot de haven. Signal Hill lonkt, maar het is een behoorlijk eind wandelen, bergopwaarts. Zouden we wel op tijd terug zijn? De oplossing is eenvoudig. Peter steekt zijn duim omhoog en de eerste de beste auto stopt en zet ons op de top er weer uit. Het waait stevig, waardoor de toren de deuren voor vandaag heeft gesloten. Er omheen staan vele kanonnen. Het uitzicht vanaf hier op de haven én dus de Eurodam is prachtig.

Signal Hill
Signal Hill

Terug aan boord blijken er twee nieuwe gasten te zijn gearriveerd, beiden van de National Historic Site ‘Citadel’ in Halifax en uitgenodigd om de gasten alvast warm te maken voor een bezoek aan deze historische plek. Zij zorgen die avond mede voor een onvergetelijk afscheid van St. John’s. Het begint al flink te schemeren wanneer de trossen worden losgegooid. De stad is een zee van lichtjes, wat zorgt voor een romantische aanblik. Een van de nieuwe gasten speelt op een doedelzak terwijl de ander uitleg geeft over de geschiedenis van en gebruiken en tradities rondom de Citadel. We varen langs Signal Hill, waar velen naar de top zijn gekomen om de Eurodam uit te zwaaien. In de hoogte flitsen camera’s. Als vaarwel klinken zware kanonschoten. De Eurodam antwoordt krachtig met de scheepshoorn. Een mooier en sfeervoller afscheid van St. John’s hadden we ons niet kunnen wensen.

Afscheid St. John's
Afscheid St. John’s

Halifax, Canada

Op naar Halifax, de hoofdstad en grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia. Om iets van de omgeving te kunnen zien hebben we een excursie geboekt naar het vissersdorp Peggy’s Cove, zo’n 40 kilometer ten zuiden van Halifax. Per bus trekt een klein deel van Nova Scotia aan ons voorbij, langs meren en bossen. Peggy’s Cove is vooral bekend om zijn vuurtoren, maar ook om zijn kreeftenvangsten. Het dorp oogt lieflijk. Dat geldt ook voor het gebied rondom de vuurtoren, met zijn immense stenen. Geen grillige vormen, maar allemaal rond en afgevlakt, waardoor er makkelijk overheen gewandeld kan worden. Een doedelzakspeler probeert wat bij te verdienen. De karakteristieke klanken van het instrument dragen ver met de wind mee.

Peggy's Cove
Peggy’s Cove

We keren terug bij de Eurodam, die nabij Pier 21 ligt, een voormalige terminal voor Trans-Atlantische oceaanlijners en tegenwoordig Canada’s Nationaal Museum voor immigratie. Het fungeerde van 1928 tot en met 1971 als een immigratieloods. Peters oudtante is kort na de oorlog naar oostelijk Canada geëmigreerd en de kans is groot dat ze in Halifax voor het eerst voet aan wal heeft gezet. Zou ze in de papieren terug te vinden zijn? Om privacyredenen blijken de gegevens van die periode helaas nog niet beschikbaar. Via een stijlvolle moderne houten boulevard lopen we vanaf de pier zo’n 3 kilometer langs de kust, langs leuke restaurantjes en winkeltjes. Er heerst een fijne sfeer in Halifax. De verhalen van de twee Citadel-vrijwilligers hebben gewerkt, we willen de vesting graag met eigen ogen bekijken. Het ziet er ongeschonden uit en blijkt dat ook te zijn. De Citadel heeft een levendig geschiedenisprogramma met acteurs die het leven rond 1870 in het fort naspelen. Dagelijks om 12.00 uur wordt het kanon ceremonieel afgevuurd. Dat hebben wij weliswaar gemist, maar een van de acteurs wil nog wel enkele saluutschoten laten horen. De snelheid waarmee hij zijn geweer laadt is indrukwekkend. Eenmaal terug aan boord worden we ‘uitgezwaaid’ door opnieuw doedelzakspelers. Ze lopen op de kade heen en weer, terwijl de gasten op hun balkonnetjes genieten van opnieuw een bijzonder afscheid.

New York

Het einde van de reis komt in zicht. De eindbestemming is New York, waar we op 12 september 2013 waarschijnlijk ‘s morgens rond 5.00 uur het Vrijheidsbeeld passeren, zo laat de kapitein weten. Zijn informatie klopt. Gelukkig hebben we de wekker gezet. Precies op tijd staan we op ons balkon. Daar is ze. Prachtig verlicht in het donker. De dame die symbool staat voor de verwelkoming van iedereen: terugkerende Amerikanen, gasten en immigranten. We realiseren ons dat velen in de geschiedenis op vrijwel dezelfde manier Amerika zijn binnengekomen, hopend op en vooral dromend van een betere toekomst. Wanneer we het vrijheidsbeeld gepasseerd zijn, rennen we zo ongeveer naar het voordek om aan de ander kant van het schip New York met al zijn lichtjes te bewonderen. Het is geweldig om op deze manier in deze wereldstad aan te komen. De aandacht wordt getrokken door twee immense helblauwe laserstralen die vanaf Manhattan kaarsrecht de hemel in schijnen. Het kan niet missen: die moeten symbool staan voor de plek waar duizenden het leven verloren door de verschrikkelijke aanslagen op 9 september 2001. Slechts eenmaal per jaar schijnen de lasers, op de dag en nacht waarop de aanslagen herdacht worden. Het geeft een extra speciaal tintje aan onze aankomst in the Big Apple. De Eurodam legt zo ongeveer hartje Manhattan aan. We zien de zon opkomen tussen de wolkenkrabbers door. Voor de allerlaatste keer genieten we van een ontbijtje aan boord. Ergens doet het afscheid nemen van de Eurodam een beetje pijn, maar New York lonkt. Drie geweldige dagen in ‘the city that never sleeps’ wachten…

New York
New York