Reisverslag cruise Alaska, deel 13 de laatste dag in Vancouver

Cruise Travel en Holland America Line hebben een unieke 16-daagse droomreis naar Alaska samengesteld. De reis is begonnen met een 8-daags landprogramma dat gevolgd wordt door een 8-daagse cruise van Seward naar Vancouver. Tom Matze is mee als begeleider en deelt via ons blog zijn ervaringen.

Zondag 1 september, Vancouver BC, Canada

We waren bij ons hotel in downtown Vancouver afgezet. Het is nog vroeg in de ochtend dus zijn onze kamers nog niet gereed maar alle bagage kan in een speciale opslagruimte. Klaar om de stad in te gaan. Nog even wachten want het plenst buiten verschrikkelijk. Wat kan hier veel water tegelijkertijd uit de lucht vallen. Ik ga maar een kop koffie drinken in het restaurant van het hotel. Een aantal gasten vertrekt per taxi naar het Vancouver Aquarium in Stanley Park. Een hele mooie slechtweer accommodatie, ze hebben er ook orka’s. Zelf wacht ik liever even tot het beter weer is, want ik wil de stad te voet verkennen.

Straat Vancouver

 

Een hele mooie dag

Mijn geduld wordt gelukkig beloond. Een uur later breekt de zon door en wordt het een hele mooie dag in Vancouver. Het hotel is in het centrum dus alles is te belopen. Goede wandelschoenen zijn handig want Vancouver is bepaald geen klein plaatsje. Eerst neem ik Robson Street richting Stanley Park. Robson Street is de meest internationale straat van Vancouver. Er zitten alleen al in deze straat rond de 100 restaurants van verschillende nationaliteiten. De meest bijzondere tentjes tref je hier. Mongools, Taiwanees, Filipijns, te veel om op te noemen. Het gras in Stanley Park dampt na de flinke regenbui van vanmorgen in de zon. Ik loop speciaal een stuk door het bos. Als het net geregend heeft, is de geur van de bosvloer en de bomen heerlijk. Bij de beroemde totempalen van Stanley Park is het druk. Dit is een van de meest bekende punten in Vancouver. Bij het aquarium is het ook druk, ze zijn weer een stuk aan dit toch al imposante gebouw aan het bijbouwen. Over West Georgia Street wandel ik terug naar de stad. Opvallend zijn hier de trolleybussen. Heel typisch voor Vancouver.

Gastown

Het oude gedeelte van Vancouver heet Gastown, dit is het meest kleurrijke gebied van de stad. Leuke winkeltjes, cafeetjes en terrasjes. Ik ga hier eten vanavond. Heerlijk op een terras, dat kun je niet op zo veel plaatsen op dit continent. Voor de rest maak ik leuke foto’s van allerlei aparte dingen. Met de andere toeristen wacht ik even op het hele uur totdat de stoomklok van Gastown af gaat. Het standbeeld van Gassy Jack staat nog fier overeind. Het ziet er allemaal mooi en goed onderhouden uit in Gastown.

Gassy Jack

China Town

Helaas kan ik dat laatste niet zeggen van de vlak daar achter gelegen Chinese wijk, China Town. Geen klein gebied, na Chinatown van San Francisco de grootste Chinese gemeenschap buiten China. Het ziet er hier verlopen uit. Slecht onderhouden, veel rommel op straat en veel zwervers. Ik ga deze wijk bij niemand meer aanbevelen.

Als ik ’s avonds iedereen spreek dan heeft iedereen zich goed vermaakt. En vooral lekker gegeten. In de oude stad, Yaletown of het fraaie Granville eiland. Een mooie afsluiting van een prachtige vakantie.

Vliegveld

En nu zit ik op het vliegveld. Iedereen is door de douane geloodst en is er klaar voor om weer naar huis te gaan. Op twee stellen na, die blijven nog wat langer hier. De groep is een beetje stil maar dit is dan ook het uitgelezen moment om alles nog eens te overdenken. Ik wens iedereen een hele goede reis naar huis. Ik vond het fijn om deze groep te hebben mogen begeleiden.

Reisverslag cruise Alaska, deel 11 Ketchikan

Cruise Travel en Holland America Line hebben een unieke 16-daagse droomreis naar Alaska samengesteld. De reis is begonnen met een 8-daags landprogramma dat gevolgd wordt door een 8-daagse cruise van Seward naar Vancouver. Tom Matze is mee als begeleider en deelt via ons blog zijn ervaringen.

Vrijdag 29 augustus, Ketchikan

Een belangrijk onderwerp voor mijn verhaal van vandaag is regen. En waarom? Omdat het vandaag in Ketchikan de hele dag regent. Jammer natuurlijk omdat in het zonnetje alles mooier en aangenamer is, maar ook weer niet. De neerslag in Ketchikan en de meeste plaatsen langs de kust van zuidelijk Alaska bedraagt namelijk gemiddeld rond de 750 centimeter per jaar. Dat is inclusief het enorme pak sneeuw dat hier in de winter valt tienmaal zo veel als bij ons in Nederland. Laat u zich er nu niet van weerhouden om een trip naar Alaska te maken, want voor ons is dit de eerste dag met serieuze regen sinds we hier zijn. En dat is nu al bijna veertien dagen. In de zomer is het ook vaak mooi weer. Wat ik bedoel is, dat je Alaska ook een dag in de regen moet hebben meegemaakt. Want we willen allemaal zo veel mogelijk het leven proeven zoals het in werkelijkheid is. Nou, een totempaal in de regen is het echte leven hier in Ketchikan.

Totempaal

Totempalen en zalm

Ketchikan is namelijk de hoofdstad van de totempalen en de zalm. Zelfs als het regent is een rondwandeling door het stadje aangenaam. Er is hier namelijk van alles te zien. En dan bedoel ik andere dingen dan de binnenkant van de ook hier in overvloed aanwezige winkels. Een absolute aanrader is een bezoek aan het Southeast Alaska Discovery Center. Zeker op een regenachtige dag als dit. De wijze waarop aandacht wordt besteed aan de natuur en de Indiaanse cultuur in het Tongass National Forest is bijzonder leerzaam. De film die ze vertonen op een groot scherm in de bioscoop is indrukwekkend.

Ketchikan zalm bord

Creek Street

Een stel uit mijn reisgezelschap is naar Dolly’s House langs Creek Street geweest. Creek Street is een straatje op houten palen langs Ketchikan Creek waar vroeger de huizen van plezier voor de goudzoekers en aanverwante lieden waren. Deze rosse buurt van Ketchikan werd in 1953 gesloten. Dolly’s House is een klein museum dat dit facet van de geschiedenis van Ketchikan helemaal uitbeeldt. Mijn bezoekers waren razend enthousiast. Amerikanen kunnen dat goed, laten zien hoe het vroeger allemaal was. Iedereen die bij zo’n museum hoort, loopt ook altijd in de kleding uit de tijd die er wordt uitgebeeld, dat maakt het extra leuk. De natte houten straatjes van Creek Street zijn bijna verlaten vandaag en dat is prachtig om de fantasie helemaal op de loop te laten gaan. Zalmhoofdstad van de wereld is Ketchikan ook niet voor niets. Het wemelt in de gelijknamige kreek van de zalm. Een klein eindje verder is een zogenaamde vistrap waarlangs de zalm verder omhoog het riviertje op wordt geholpen. Er zitten ook twee zeehonden in het riviertje, die hebben een makkelijke vangst.

Ketchikan straat

Potlach Park met zijn zeven tribal houses en al zijn totempalen laten veel van mijn gasten vanwege het mindere weer schieten vandaag. Ze kiezen voor het alternatieve Totem Heritage Center hier in het stadje waar je met een gratis shuttlebus naar toe kunt. Ik doe dat zelf ook. Heen wandelen, met de bus terug.

Canadese winst

Als ik helemaal tevreden naar het schip terug wandel hoor ik achter me een paar keer een luid gejuich. Dat is de Great Alaskan Lumberjack Show waar de Amerikanen tegen de Canadezen strijden wie het best kan houthakken, zagen, met bijlen gooien en in bomen klimmen. Ik hoor dat de Canadezen vandaag hebben gewonnen. Aan het einde van de middag gaan we aan boord met z’n allen nog wat drinken. Voordat we weer aanschuiven voor het volgende heerlijke diner aan boord van de Oosterdam.

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 4

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In het laatste deel van dit reisverhaal cruisen ze naar St. John’s en Halifax in Canada en eindigen ze hun cruise in New York.

St. John’s, Canada

Canada is het volgende doel, St. John’s om precies te zijn. St. John’s is de hoofdstad en grootste stad in de provincie Newfoundland en Labrador én de meest oostelijk gelegen stad van Noord-Amerika. In 1665 werd St. John’s voor korte tijd nog veroverd door de Nederlandse admiraal Michiel de Ruyter. Bij aankomst staan op de kade twee honden, een labrador en een newfoundlander, klaar om als model te dienen voor die reizigers die er graag mee op de foto willen. Tja… We hebben geluk, het is vandaag Open Doors Day, wat betekent dat alle musea gratis te bezichtigen zijn. Wij stuiten per toeval op een museum in een oude apotheek, een oude wijnkelder en het treinmuseum. De bekendste bezienswaardigheid van St. John’s is echter Signal Hill, vanwaar Marconi op 12 december 1901 de eerste draadloze verbinding in morsecode met Cornwall, Groot-Brittannië, tot stand bracht. De heuvel met daarop een soort van toren waakt bovendien als wachtpost over de toegang tot de haven. Signal Hill lonkt, maar het is een behoorlijk eind wandelen, bergopwaarts. Zouden we wel op tijd terug zijn? De oplossing is eenvoudig. Peter steekt zijn duim omhoog en de eerste de beste auto stopt en zet ons op de top er weer uit. Het waait stevig, waardoor de toren de deuren voor vandaag heeft gesloten. Er omheen staan vele kanonnen. Het uitzicht vanaf hier op de haven én dus de Eurodam is prachtig.

Signal Hill
Signal Hill

Terug aan boord blijken er twee nieuwe gasten te zijn gearriveerd, beiden van de National Historic Site ‘Citadel’ in Halifax en uitgenodigd om de gasten alvast warm te maken voor een bezoek aan deze historische plek. Zij zorgen die avond mede voor een onvergetelijk afscheid van St. John’s. Het begint al flink te schemeren wanneer de trossen worden losgegooid. De stad is een zee van lichtjes, wat zorgt voor een romantische aanblik. Een van de nieuwe gasten speelt op een doedelzak terwijl de ander uitleg geeft over de geschiedenis van en gebruiken en tradities rondom de Citadel. We varen langs Signal Hill, waar velen naar de top zijn gekomen om de Eurodam uit te zwaaien. In de hoogte flitsen camera’s. Als vaarwel klinken zware kanonschoten. De Eurodam antwoordt krachtig met de scheepshoorn. Een mooier en sfeervoller afscheid van St. John’s hadden we ons niet kunnen wensen.

Afscheid St. John's
Afscheid St. John’s

Halifax, Canada

Op naar Halifax, de hoofdstad en grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia. Om iets van de omgeving te kunnen zien hebben we een excursie geboekt naar het vissersdorp Peggy’s Cove, zo’n 40 kilometer ten zuiden van Halifax. Per bus trekt een klein deel van Nova Scotia aan ons voorbij, langs meren en bossen. Peggy’s Cove is vooral bekend om zijn vuurtoren, maar ook om zijn kreeftenvangsten. Het dorp oogt lieflijk. Dat geldt ook voor het gebied rondom de vuurtoren, met zijn immense stenen. Geen grillige vormen, maar allemaal rond en afgevlakt, waardoor er makkelijk overheen gewandeld kan worden. Een doedelzakspeler probeert wat bij te verdienen. De karakteristieke klanken van het instrument dragen ver met de wind mee.

Peggy's Cove
Peggy’s Cove

We keren terug bij de Eurodam, die nabij Pier 21 ligt, een voormalige terminal voor Trans-Atlantische oceaanlijners en tegenwoordig Canada’s Nationaal Museum voor immigratie. Het fungeerde van 1928 tot en met 1971 als een immigratieloods. Peters oudtante is kort na de oorlog naar oostelijk Canada geëmigreerd en de kans is groot dat ze in Halifax voor het eerst voet aan wal heeft gezet. Zou ze in de papieren terug te vinden zijn? Om privacyredenen blijken de gegevens van die periode helaas nog niet beschikbaar. Via een stijlvolle moderne houten boulevard lopen we vanaf de pier zo’n 3 kilometer langs de kust, langs leuke restaurantjes en winkeltjes. Er heerst een fijne sfeer in Halifax. De verhalen van de twee Citadel-vrijwilligers hebben gewerkt, we willen de vesting graag met eigen ogen bekijken. Het ziet er ongeschonden uit en blijkt dat ook te zijn. De Citadel heeft een levendig geschiedenisprogramma met acteurs die het leven rond 1870 in het fort naspelen. Dagelijks om 12.00 uur wordt het kanon ceremonieel afgevuurd. Dat hebben wij weliswaar gemist, maar een van de acteurs wil nog wel enkele saluutschoten laten horen. De snelheid waarmee hij zijn geweer laadt is indrukwekkend. Eenmaal terug aan boord worden we ‘uitgezwaaid’ door opnieuw doedelzakspelers. Ze lopen op de kade heen en weer, terwijl de gasten op hun balkonnetjes genieten van opnieuw een bijzonder afscheid.

New York

Het einde van de reis komt in zicht. De eindbestemming is New York, waar we op 12 september 2013 waarschijnlijk ‘s morgens rond 5.00 uur het Vrijheidsbeeld passeren, zo laat de kapitein weten. Zijn informatie klopt. Gelukkig hebben we de wekker gezet. Precies op tijd staan we op ons balkon. Daar is ze. Prachtig verlicht in het donker. De dame die symbool staat voor de verwelkoming van iedereen: terugkerende Amerikanen, gasten en immigranten. We realiseren ons dat velen in de geschiedenis op vrijwel dezelfde manier Amerika zijn binnengekomen, hopend op en vooral dromend van een betere toekomst. Wanneer we het vrijheidsbeeld gepasseerd zijn, rennen we zo ongeveer naar het voordek om aan de ander kant van het schip New York met al zijn lichtjes te bewonderen. Het is geweldig om op deze manier in deze wereldstad aan te komen. De aandacht wordt getrokken door twee immense helblauwe laserstralen die vanaf Manhattan kaarsrecht de hemel in schijnen. Het kan niet missen: die moeten symbool staan voor de plek waar duizenden het leven verloren door de verschrikkelijke aanslagen op 9 september 2001. Slechts eenmaal per jaar schijnen de lasers, op de dag en nacht waarop de aanslagen herdacht worden. Het geeft een extra speciaal tintje aan onze aankomst in the Big Apple. De Eurodam legt zo ongeveer hartje Manhattan aan. We zien de zon opkomen tussen de wolkenkrabbers door. Voor de allerlaatste keer genieten we van een ontbijtje aan boord. Ergens doet het afscheid nemen van de Eurodam een beetje pijn, maar New York lonkt. Drie geweldige dagen in ‘the city that never sleeps’ wachten…

New York
New York