Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 4

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In het laatste deel van dit reisverhaal cruisen ze naar St. John’s en Halifax in Canada en eindigen ze hun cruise in New York.

St. John’s, Canada

Canada is het volgende doel, St. John’s om precies te zijn. St. John’s is de hoofdstad en grootste stad in de provincie Newfoundland en Labrador én de meest oostelijk gelegen stad van Noord-Amerika. In 1665 werd St. John’s voor korte tijd nog veroverd door de Nederlandse admiraal Michiel de Ruyter. Bij aankomst staan op de kade twee honden, een labrador en een newfoundlander, klaar om als model te dienen voor die reizigers die er graag mee op de foto willen. Tja… We hebben geluk, het is vandaag Open Doors Day, wat betekent dat alle musea gratis te bezichtigen zijn. Wij stuiten per toeval op een museum in een oude apotheek, een oude wijnkelder en het treinmuseum. De bekendste bezienswaardigheid van St. John’s is echter Signal Hill, vanwaar Marconi op 12 december 1901 de eerste draadloze verbinding in morsecode met Cornwall, Groot-Brittannië, tot stand bracht. De heuvel met daarop een soort van toren waakt bovendien als wachtpost over de toegang tot de haven. Signal Hill lonkt, maar het is een behoorlijk eind wandelen, bergopwaarts. Zouden we wel op tijd terug zijn? De oplossing is eenvoudig. Peter steekt zijn duim omhoog en de eerste de beste auto stopt en zet ons op de top er weer uit. Het waait stevig, waardoor de toren de deuren voor vandaag heeft gesloten. Er omheen staan vele kanonnen. Het uitzicht vanaf hier op de haven én dus de Eurodam is prachtig.

Signal Hill
Signal Hill

Terug aan boord blijken er twee nieuwe gasten te zijn gearriveerd, beiden van de National Historic Site ‘Citadel’ in Halifax en uitgenodigd om de gasten alvast warm te maken voor een bezoek aan deze historische plek. Zij zorgen die avond mede voor een onvergetelijk afscheid van St. John’s. Het begint al flink te schemeren wanneer de trossen worden losgegooid. De stad is een zee van lichtjes, wat zorgt voor een romantische aanblik. Een van de nieuwe gasten speelt op een doedelzak terwijl de ander uitleg geeft over de geschiedenis van en gebruiken en tradities rondom de Citadel. We varen langs Signal Hill, waar velen naar de top zijn gekomen om de Eurodam uit te zwaaien. In de hoogte flitsen camera’s. Als vaarwel klinken zware kanonschoten. De Eurodam antwoordt krachtig met de scheepshoorn. Een mooier en sfeervoller afscheid van St. John’s hadden we ons niet kunnen wensen.

Afscheid St. John's
Afscheid St. John’s

Halifax, Canada

Op naar Halifax, de hoofdstad en grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia. Om iets van de omgeving te kunnen zien hebben we een excursie geboekt naar het vissersdorp Peggy’s Cove, zo’n 40 kilometer ten zuiden van Halifax. Per bus trekt een klein deel van Nova Scotia aan ons voorbij, langs meren en bossen. Peggy’s Cove is vooral bekend om zijn vuurtoren, maar ook om zijn kreeftenvangsten. Het dorp oogt lieflijk. Dat geldt ook voor het gebied rondom de vuurtoren, met zijn immense stenen. Geen grillige vormen, maar allemaal rond en afgevlakt, waardoor er makkelijk overheen gewandeld kan worden. Een doedelzakspeler probeert wat bij te verdienen. De karakteristieke klanken van het instrument dragen ver met de wind mee.

Peggy's Cove
Peggy’s Cove

We keren terug bij de Eurodam, die nabij Pier 21 ligt, een voormalige terminal voor Trans-Atlantische oceaanlijners en tegenwoordig Canada’s Nationaal Museum voor immigratie. Het fungeerde van 1928 tot en met 1971 als een immigratieloods. Peters oudtante is kort na de oorlog naar oostelijk Canada geëmigreerd en de kans is groot dat ze in Halifax voor het eerst voet aan wal heeft gezet. Zou ze in de papieren terug te vinden zijn? Om privacyredenen blijken de gegevens van die periode helaas nog niet beschikbaar. Via een stijlvolle moderne houten boulevard lopen we vanaf de pier zo’n 3 kilometer langs de kust, langs leuke restaurantjes en winkeltjes. Er heerst een fijne sfeer in Halifax. De verhalen van de twee Citadel-vrijwilligers hebben gewerkt, we willen de vesting graag met eigen ogen bekijken. Het ziet er ongeschonden uit en blijkt dat ook te zijn. De Citadel heeft een levendig geschiedenisprogramma met acteurs die het leven rond 1870 in het fort naspelen. Dagelijks om 12.00 uur wordt het kanon ceremonieel afgevuurd. Dat hebben wij weliswaar gemist, maar een van de acteurs wil nog wel enkele saluutschoten laten horen. De snelheid waarmee hij zijn geweer laadt is indrukwekkend. Eenmaal terug aan boord worden we ‘uitgezwaaid’ door opnieuw doedelzakspelers. Ze lopen op de kade heen en weer, terwijl de gasten op hun balkonnetjes genieten van opnieuw een bijzonder afscheid.

New York

Het einde van de reis komt in zicht. De eindbestemming is New York, waar we op 12 september 2013 waarschijnlijk ‘s morgens rond 5.00 uur het Vrijheidsbeeld passeren, zo laat de kapitein weten. Zijn informatie klopt. Gelukkig hebben we de wekker gezet. Precies op tijd staan we op ons balkon. Daar is ze. Prachtig verlicht in het donker. De dame die symbool staat voor de verwelkoming van iedereen: terugkerende Amerikanen, gasten en immigranten. We realiseren ons dat velen in de geschiedenis op vrijwel dezelfde manier Amerika zijn binnengekomen, hopend op en vooral dromend van een betere toekomst. Wanneer we het vrijheidsbeeld gepasseerd zijn, rennen we zo ongeveer naar het voordek om aan de ander kant van het schip New York met al zijn lichtjes te bewonderen. Het is geweldig om op deze manier in deze wereldstad aan te komen. De aandacht wordt getrokken door twee immense helblauwe laserstralen die vanaf Manhattan kaarsrecht de hemel in schijnen. Het kan niet missen: die moeten symbool staan voor de plek waar duizenden het leven verloren door de verschrikkelijke aanslagen op 9 september 2001. Slechts eenmaal per jaar schijnen de lasers, op de dag en nacht waarop de aanslagen herdacht worden. Het geeft een extra speciaal tintje aan onze aankomst in the Big Apple. De Eurodam legt zo ongeveer hartje Manhattan aan. We zien de zon opkomen tussen de wolkenkrabbers door. Voor de allerlaatste keer genieten we van een ontbijtje aan boord. Ergens doet het afscheid nemen van de Eurodam een beetje pijn, maar New York lonkt. Drie geweldige dagen in ‘the city that never sleeps’ wachten…

New York
New York

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 3

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In deel 3 cruisen ze door Prins Christian Sund en bezoeken ze de Groenlandse plaats Nanortalik.

Prins Christian Sund

We hebben een paar zeedagen voor de boeg, waaronder een dag ‘cruisen’ door Prins Christian Sund, zoals het schema dat we vooraf thuisgestuurd hadden gekregen vermeldde. De meeste andere dagen werden uitgebreid beschreven, met uitzondering van deze dag ‘cruisen’. Er staat…. niets. We verwachten er dan ook weinig van. Tot de geoloog die de lezingen verzorgt de dag eraan voorafgaand spectaculaire dia’s toont. Prins Christian Sund blijkt een uiterst smalle ongeveer 100 kilometer lange passage dwars door de onderste zuidpunt van Groenland. Voor de entree schijnen veelvuldig walvissen te worden gespot.

Prins Christian Sund
Prins Christian Sund

Het is mistig en regenachtig wanneer ik de volgende ochtend dik ingepakt (wat ben ik blij met de winterjas de ik op het allerlaatste moment nog in mijn koffer heb gepropt) al voor zevenen op het observatorium, het dek dat speciaal geopend is voor vandaag, sta. Het slechte weer kan m’n humeur niet verpesten, hoewel we de voorspelde adembenemend uitzichten op deze manier op onze buik kunnen schrijven. Het voelt als een soort van expeditie. Mijn ogen speuren, zoals zo vaak deze reis, over het watervlak. Eindelijk wordt het onvermoeibare spieden beloond. Met een vast ritme duikt op zo’n 30 meter voor het schip steeds een rugvin op. Ik hoop op een sprongetje, maar helaas. Voor ik het weet is de walvis verdwenen en zoek ik, tevergeefs, naar een ander exemplaar. Niet veel later varen we Prins Christian Sund in. Het schip vermindert vaart. Op het voordek is het inmiddels drukker geworden. Kleurige paraplu’s zorgen voor een vrolijke aanblik en zijn alleen al een foto waard. Het weer is inmiddels voorzichtig opgeklaard. We passeren watervallen, gletsjers, ijsrotsen en grillige bergen, die steil uit het water omhoog torenen.

Prins Christian Sund
Prins Christian Sund

Schokkend is het verschil tussen de gletsjers nu en de foto’s van diezelfde gletsjers zo’n tien jaar geleden gemaakt door de geoloog. Er is maar een constatering mogelijk: de opwarming van de aarde richt enorme schade aan… Hier en daar is de passage zo smal, nog geen 500 meter, dat het passen en meten is voor de kapitein. Na elke bocht is het uitzicht weer anders. Wat is de natuur hier overweldigend mooi. Ik voel me nietig tussen zoveel natuurpracht. Het ontroert me dusdanig dat, tot mijn eigen verbazing, tranen in m’n ogen springen. Een van de medewerkers komt het dek opgewandeld met een dienblad vol harde uitgeholde broodjes met daarin heerlijk warme soep, die gretig aftrek vindt. Zo nu en dan wordt de Eurodam stilgelegd om iedereen de mogelijkheid te bieden voldoende foto’s te schieten. Links en rechts van het schip glijden ijsrotsen voorbij. Het zijn ware kunstwerken. En dan te bedenken dat slechts een tiende deel ervan zich boven water bevindt. De gehele dag zijn we buiten om maar niets te hoeven missen van de spectaculaire omgeving. In de loop van de middag duikt ineens een minuscuul klein dorpje op: Aappilattoq. Het ligt volledig geïsoleerd. Aan een zijde ingesloten door het water, aan alle andere zijden door de bergen van Groenland. Een rondje hardlopen moet hier zelfs al onmogelijk zijn. Het dorp verlaten kan ‘s zomers alleen via het water, de rest van het jaar per helikopter. We zien in de verte enkele ‘poppetjes’ en zwaaien uitbundig. Ze zwaaien net zo enthousiast terug. De motoren van de Eurodam worden stilgelegd. Twee rubberen motorboten volgestouwd met dozen vol eten en kleding, ingezameld door de cruisegangers, vertrekken naar het dorp. Later zien we op videobeelden die vertoond worden op het centrale televisiekanaal in onze hut, de grote dankbaarheid van de Inuit bij het in ontvangst nemen van de spullen. Het schijnt een vaste afspraak te zijn: elk cruiseschip dat deze route aflegt zamelt goederen in voor de inheemse bevolking. Tegen het eind van de middag breekt het zonnetje door. Wanneer we rond 19.00 uur de indrukwekkende passage verlaten schijnt de zon zelfs volop. Wie had dat vanmorgen gedacht. Machtige ijsrotsen drijven langs de kunstlijn en schitteren in de zon, terwijl de wind speelt met de sneeuw die erop ligt. Wat onbeschrijflijk mooi!

Nanortalik, Groenland

Na een nacht varen komt Nanortalik, de zuidelijkst gelegen plaats in Groenland, in zicht met zijn kleurige huizen. Het is met 1500 inwoners de tiende grootste plaats van Groenland. Een aanlegkade is er uiteraard niet voor zo’n gigantisch cruiseschip, dus wordt het anker uitgegooid. We stappen als eersten in een van de tenderboten waarmee we naar het vasteland worden vervoerd en stappen eveneens als allereerste passagiers vandaag aan land in Nanortalik. Nanortalik betekent ‘plaats van ijsberen’. Nog altijd schijnen ijsberen in bepaalde tijden van het jaar er regelmatig op te duiken. Het is rond 8.00 uur en de plaats lijkt nog te slapen. We proberen zo snel mogelijk zoveel mogelijk foto’s te maken, immers wanneer we een uur verder zijn ziet het nu nog rustige dorp waarschijnlijk zwart van de mensen (lees: passagiers van de Eurodam).

Nanortalik
Nanortalik

We wandelen naar het gedeelte waar het openluchtmuseum zich bevindt. Een oud mannetje hijst op een heuvel net de vlag en zwaait enthousiast naar ons. Niet veel later komt hij ons persoonlijk de hand schudden. Ook anderen kunnen rekenen op een warm welkom. Een prima gastheer dus van Nanortalik. We bezoeken het museum en wandelen aansluitend door de straten die zonder uitzondering een naam hebben die onuitspreekbaar is, met vele medeklinkers achter elkaar. De kleurige huisjes (rood, geel, blauw, groen) zorgen voor een vrolijke aanblik, maar wie dichterbij komt kan niet om de puinhoop heen die er omheen ligt. Ook in de prachtige natuur rondom Nanortalik duikt helaas veelvuldig zwerfafval op. Het doet denken aan de indianenreservaten in Canada. We beseffen ook maar al te goed dat het niet makkelijk moet zijn om hier te (over)leven, hoewel dat misschien geen excuus is voor de troep. De kinderen van de lagere school zijn vandaag vrij. Wanneer een cruiseschip aanmeert mogen zij in traditionele kledij dansjes uitvoeren en liedjes zingen. Op de middelbare school gaan de lessen gewoon door. We stappen er enigszins schuchter binnen, maar worden met open armen ontvangen. In gebrekkig Engels wordt uitleg gegeven over het reilen en zeilen binnen de school. Ter bevordering van het onderwijs in dit afgelegen gebied blijkt er zelfs een Deense leraar te zijn ingevlogen. Zijn taak is de jeugd te laten nadenken over mogelijkheden om een eigen zaak op te starten.

Inwoners Nanortalik
Inwoners Nanortalik

In vroeger tijden leefde de bevolking voornamelijk van de zeehondenjacht en ook tegenwoordig is dat nog een belangrijke bron van inkomsten. Van de huiden van de zeehonden worden allerlei producten gemaakt, waaronder traditionele laarzen. Nanortalik heeft één hotelletje, waar we wat gaan drinken. We verwachten een wat vervallen toestand aan te treffen, maar niets is minder waar. Op tafel branden kaarsjes en meer mensen hebben deze plek ontdekt waardoor het er gezellig druk is. Om 13.00 uur moeten we terug aan boord zijn. We bezoeken nog snel de plaatselijke kerk en gaan in de rij staan voor de tender, waar enkele kinderen uit het dorp nog hopen op een snoepje of cadeautje van de ‘rijke’ vakantiegangers.

‘s Avonds genieten we aan boord, zoals alle avonden, van de uitstekende keuken. Of het nu gaat om het voor-, tussen-, hoofd- of nagerecht het is steeds weer om de vingers bij af te likken. Tijdens een excursie waarbij de keuken bezocht wordt en verteld wordt over het reilen en zeilen daarin, horen we niet alleen indrukwekkende cijfers over hoeveel eieren, uien et cetera aan boord worden meegenomen (het gaat om ‘voetbalvelden’ vol eten), maar ook over de manier van voedsel bereiden waardoor elke maaltijd ‘vers’ op tafel kan worden gezet, ondanks de enorme aantallen gasten.

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 2

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. Ze bezoeken Bergen en Reykjavik.

Bergen, Noorwegen

De tweede aanlegplaats is Bergen, dat onder meer bekendheid geniet vanwege het authentieke Bryggen met zijn kleurige, houten en bovenal schots en scheve huizen, de vismarkt, de Fløibanen en de omliggende bergen en fjorden. Wij trekken er vandaag zelf op uit. De bekende Fløibanen, een kabelbaan op rails, brengt ons vanuit het centrum van de stad naar de top van de berg Fløien. Het uitzicht over Bergen is ongekend. De terugweg doen we lopend. Eenmaal terug in het centrum slenteren we over de vismarkt. De keuze aan verse vis is gigantisch. Uiteraard bezoeken we ook het oude gedeelte van de stad. De sfeer in Bergen is aangenaam en hoewel de stad bekendstaat om zijn vele regenval, hebben wij geluk. Zo nu en dan laat het zonnetje zich zien. Het vertrek uit Bergen laat op zich wachten. Een groep mensen die een excursie heeft geboekt vanaf de Eurodam, zit vast in een file, zo meldt de kapitein. Wie dat overkomt terwijl hij zelfstandig eropuit is getrokken, heeft een probleem. Het schip wacht dan niet.

Bergen
Bergen

De oversteek wordt gemaakt naar IJsland. De kapitein houdt de reizigers dagelijks op de hoogte van de weeromstandigheden en de te varen route. Vandaag is het spannend. Er wordt een depressie verwacht en de koers moet worden gewijzigd om het slechte weer enigszins te ontwijken. Dat lukt niet helemaal, waardoor regelmatig een waarschuwing klinkt door de speakers om vooral de leuningen in de gangpaden vast te houden. De Eurodam deint fors, door golven met een hoogte van zo’n 7 meter. Doordat extra kilometers moeten worden gemaakt om het slechte weer te vermijden, geeft de kapitein extra gas om toch op tijd aan te komen in Reykjavik. Het advies is vooral te blijven eten om zeeziekte te voorkomen. Wie op z’n benen kan blijven staan, hoeft zich in ieder geval niet te vervelen. Sporten, lezingen die worden verzorgd door een IJslandse geoloog over de te bezoeken landen, allerlei workshops waaronder fotografie, lekker eten en drinken, zwemmen, er is van alles mogelijk.

Op weg naar Reykjavik

Reykjavik, IJsland

Keurig op tijd komen we de volgende ochtend aan in Reykjavik, IJsland. We hebben de Golden Circle-tour geboekt om vooral wat van dit bijzondere land te kunnen zien. De natuur is er ruig met zijn lavavelden. Bomen groeien er niet tot nauwelijks. We reizen per bus naar het Thingvellir National Park. Het gebied is de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse en het Europese continent. Op deze plaats drijft IJsland door tektonische bewegingen schoksgewijs met een gemiddelde snelheid van 1 à 2 centimeter per jaar uit elkaar. Diverse fenomenen getuigen daarvan: diepe kloven, barsten, watervallen, verzakkingen en breukvlakken. We maken een wandeling door het gebied.

Tektonische platen
Tektonische platen

Het tweede hoogtepunt van de tour is de Strokkur geiser, die tot 30 meter hoogte kan spuiten. Overduidelijk een toeristische attractie. Iedereen staat klaar met foto- of videocamera. Zodra het water begint te borrelen belooft er iets te gebeuren. Plots spuit water hoog op. Oooohhhhs en aaaahhhhs klinken, camera’s klikken. Het schouwspel herhaalt zich iedere vier tot acht minuten. Dan vertrekken we naar de Gullfoss waterval, ook wel de gouden waterval genoemd, gecreëerd door de rivier Hvítá. Het water valt met donderend geraas in de diepte, waarna het via een kloof wordt afgevoerd. Wat een natuurgeweld! Het regent pijpenstelen, maar wij willen tot aan de rand van de waterval komen, waar een pad naartoe leidt. We moeten zo ongeveer naar elkaar schreeuwen om ons verstaanbaar te maken. Drijfnat maar met een smile van oor tot oor zitten we even later weer in de bus. Als toetje krijgen we een kleinere waterval ‘geserveerd’ met een speciale zalmtrap ernaast. De trap is steil en dan te bedenken dat de zalm de reis van onder naar boven maakt.

Gullfoss waterval
Gullfoss waterval

De Eurodam blijft vannacht afgemeerd in Reykjavik. Dat betekent dat we eens niet de tijd in de gaten hoeven te houden. We laten ons na de Golden Circle-tour afzetten in het centrum van Reykjavik, struinen daar wat rond (Reykjavik is relatief klein en overzichtelijk), bekijken de beroemde Hallgrímskirkja wat tevens het hoogste gebouw van IJsland is, eten een hapje in een knus restaurantje waar onder meer walvis op de menukaart staat en wandelen langs de boulevard terug naar het schip. De volgende dag komt een langgekoesterde wens uit: zwemmen in de Blue Lagoon, een geothermisch verwarmde spa met haast neonblauw water dat overal warm en hier en daar zelfs bloedheet is. De Blue Lagoon ligt ingesloten in een oud met mossen begroeid lavaveld.

Blue Lagoon
Blue Lagoon

We zijn redelijk op tijd terug en besluiten aan boord te lunchen. Vanaf het Lidorestaurant zien we een bootje af en aan varen naar een eilandje. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. Niet veel later zitten wij aan boord van de veerdienst naar Videy Island, dat vooral bekend is geworden door de Imagine Peace Tower die Yoko Ono, de weduwe van John Lennon, heeft gecreëerd ter nagedachtenis aan haar echtgenoot. Het is een groot, rond, spierwit monument met daarop in 24 talen de woorden ‘Imagine Peace’ waaruit meerdere lichtstralen van 9 oktober (Lennons geboortedag) tot 8 december (de dag dat hij werd doodgeschoten) de hemel in stralen. Het eiland is een vredige plek. We maken er een stevige wandeling en bewonderen er de ongerepte natuur.

Trans-Atlantische cruise Eurodam, deel 1

Peter en Nicole hebben in het najaar van 2013 een 17-daagse cruise gemaakt van Amsterdam naar New York met de Eurodam. In dit eerste deel maken ze kennis met het Noorderlicht en brengen ze een bezoek aan Stavanger in Noorwegen.

We zijn al in een diepe slaap, wanneer de telefoon schel rinkelt. “Northern light on starboard side”, meldt een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. We zijn plots klaarwakker. Nog geen vijf minuten later staren we, op volle zee tussen IJsland en Groenland, op het bovenste dek van de Eurodam naar de donkere hemel boven ons. Het is niet te missen: een lichte gloed die in golvende bewegingen steeds een andere vorm aanneemt. Het noorderlicht! Een halfuur lang zeggen we niets tegen elkaar en genieten alleen maar van dit onverwachte, overweldigende ‘cadeau’. En dan te bedenken dat we juist die dag hadden gevraagd of er een lijst kon worden opgesteld met namen van personen die gebeld willen worden wanneer de bemanning, die zich immers 24 uur per dag op de brug bevindt, het Noorderlicht zou ontdekken. Een gouden idee. Het is een van de hoogtepunten van een reis waar vele momenten strijden om het stempel mooi, mooier, mooist.

Noorderlicht

Vooraf zijn de twijfels nog groot. Zou een cruise van 17 dagen iets voor ons zijn. Slechts een keer eerder hebben we een cruise gemaakt. Vijf dagen baden in luxe was heerlijk, maar net zo fijn was het om het heft weer in eigen handen te nemen en door Florida te toeren per huurauto. Toch wagen we de gok, want Noorwegen, IJsland, Groenland, Canada en Amerika bezoeken in één trip, mét vertrek uit Amsterdam, dát kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan. En ach, het eindpunt is New York, de afsluiting belooft dus hoe dan ook top te worden. Maar wat we niet verwacht hadden: het wordt een droomvakantie, van de allereerste tot de allerlaatste minuut.

Eurodam
Eurodam

Het vertrek alleen al (op 27 augustus 2013) is ongekend ontspannen. Per trein naar Amsterdam, aan boord stappen, de tas uitpakken en een halfuur later al in het zwembad op het achterdek liggen. Hallo vakantie! De Eurodam, onderdeel uitmakend van de Holland America Line, is een prachtig schip. Qua inrichting misschien ietwat oubollig, aangepast aan het oudere publiek dat veelal voor deze rederij kiest (wij haalden met onze 40 jaar de gemiddelde leeftijd flink naar beneden). We hebben voor slechts 100 euro per persoon extra een buitenhut met balkon kunnen boeken, wat een aanrader is wanneer je meerdere zeedagen hebt en van rust houdt. In het zonnetje in een relaxte stoel op je eigen balkon met een drankje en een goed boek binnen handbereik, ondertussen speurend naar walvissen of dolfijnen, hoe fijn is dat!

Stavanger, Noorwegen

Stavanger is de eerste stop. We komen in alle vroegte aan en hebben gekozen voor een ontbijtje in onze hut om zo snel mogelijk klaar te zijn om van boord te kunnen. Wat zouden we graag een wandeltocht naar de bekende Prekestolen (een 605 meter hoge klif boven de Lysefjord) maken, maar we vrezen te laat terug te zijn bij het schip en kiezen voor de veilige variant: een boottocht in de Lysefjord, waar we onderweg met dank aan de kapitein, die hun schutkleur kent, allerschattigste zeehonden spotten, luierend op grote stenen.

Zeehond in Lysefjord
Zeehonden in Lysefjord

We zien de Prekestolen, niet te missen door zijn vorm, van onderaf. Wat een indrukwekkende hoogte. Hier gaan we zeker nog eens naar terug, maar dan over land. Op de terugweg meren we af voor een picknick met warme pannenkoeken met cream en een rodevruchtencompote. Het is fris en deze warme traktatie is een aangename verrassing. Aan lange tafels, omgeven door brandende vuurkorven, kletsen we gezellig met de andere excursiegangers, die van over de hele wereld afkomstig zijn. Terug in Stavanger bekijken we het oude gedeelte met zijn karakteristieke witte houten huisjes, die veelal uitgedost zijn met hanging baskets vol uitbundig bloeiende bloemen. Achteraf minder spectaculair dan de rest, maar daar hebben we op dat moment nog geen weet van. Wij genieten nu al volop.

Prekestolen
Prekestolen